Yalnız hissettiğinde birine denk gelmenin hikayesi...
İzole, bana kalırsa insanın içine yavaş yavaş işleyen bir hikayeydi. İlk başta sakin ilerliyor gibi hissettirse de karakterlerin kırgınlıklarını, yalnızlıklarını ve birbirlerine tutunma çabalarını okudukça kendini hikâyenin içinde buluyorsun. Özellikle o “yaralı ruhların birbirini anlama” hissi çok güzel verilmişti.
Okurken bazen huzurlu bir akşam hissi verdi, bazen de karakterlerin içindeki kırıklık kalbe dokundu. Abartılı dramdan çok duyguların sıcaklığı ön plandaydı. Kitabı bitirdiğimde içimde yumuşak bir boşluk kaldı; sanki uzun süre o evin ışıkları aklımda kalacak gibi hissettim.
İki kırık insanın birbirinde huzur bulmaya çalıştığı, sıcacık ama hüzünlü bir hikâye gibi hissettirdi.
Işıl Parlakyıldız (Işılca)
Işıl Parlakyıldız (Işılca)·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.