Daha önce yazarın kalemini çok sevdiğim için bu kitaba da büyük bir merakla başladım ve yine hayal kırıklığına uğratmadı. İlk sayfalardan itibaren insanı içine çeken, sessiz ama derinden sarsan bir hikâyesi var.
Yıllar boyunca bir akıl hastanesinde unutulan Esme’nin, bir gün ansızın yeniden hatırlanmasıyla başlayan hikâye; aslında bastırılmış aile sırlarını, görmezden gelinen kadınları ve toplumun çizdiği sınırları anlatıyor. Geçmiş yavaş yavaş açıldıkça insanın içini huzursuz eden gerçekler ortaya çıkıyor.
Kitap boyunca aklımdan çıkmayan şey şuydu: Bazı kadınlar gerçekten “deli” oldukları için değil; fazla dürüst, fazla bağımsız, fazla farklı oldukları için susturuldu. Esme’nin yaşadıkları da tam olarak böyle bir sessizliğin içinde kaybolmuş bir hayat gibi hissettiriyor.
Yazarın dili çok akıcı; sayfalar hızla ilerliyor ama hikâyenin ağırlığı insanın içinde kalıyor. Özellikle Esme’nin yalnızlığı ve anlaşılmama hissi çok gerçekti. Bitirdiğimde içimde garip bir sıkışmışlık bırakan, sessiz ama etkisi güçlü kitaplardan biri oldu.
·
132 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.