Kitap aslında çok “sessiz” ilerliyor ama içeriği hiç sessiz değil. Okurken olaylardan çok duygulara çekiliyorsun ve bir noktadan sonra hikâyeyi takip etmekten ziyade karakterin iç dünyasının içinde kayboluyorsun. Özellikle sonlara doğru o yalnızlık hissi o kadar yoğunlaşıyor ki, sanki ana karakter değil de ben o hayatı yaşamışım gibi bir etki bırakıyor.
Bir Kalbin Çöküşü bana en çok şunu hissettirdi: insan bazen en kalabalık yerlerde bile tamamen tek başına kalabiliyor. Bu yalnızlık hali öyle abartılı değil ama tam yerinde, tam gerçek hayattan bir parça gibi. O yüzden de etkisi geçmiyor, akılda kalıyor.
Bir de şuna çok benzettim: İvan İlyiç'in Ölümü. İkisinde de karakterlerin yaşadığı şeyler farklı gibi görünse de özünde aynı boşluk, aynı içe dönüş ve aynı fark ediş var. Sanki iki ayrı hayat ama aynı duygunun farklı yüzleri.
Kısaca kitap çok yüksek sesle anlatmıyor ama içten içe insanın içine işliyor. Bittiğinde “ben ne okudum?” değil de “ben ne hissettim?” diye düşündüren türden.
·
86 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.