Her yıl Anneler Günü'nde çiçek alıp kart yazarken, bu günü kuran kadının hayatının nasıl bittiğini hiç düşündünüz mü?
Küçük bir kilise. Bir anne, ders bittikten sonra sessizce dua ediyor:
"Umarım bir gün, insanlığa hizmet eden anneler layıkıyla anılır."
Yanındaki 12 yaşındaki kızı Anna bu cümleyi duyuyor. Ve bir daha unutmuyor.
Annesi öldüğünde Anna Jarvis tek bir şey yapıyor — o duayı gerçeğe dönüştürüyor. 1908'de ilk Anneler Günü kutlamasını başlatıyor. Herkesin eline beyaz karanfil tutuşturuyor. Sade, samimi, hüzünlü bir kutlama.
Ama sonra bir şey oluyor.
Çiçekçiler fiyatları ikiye katlıyor. Kart şirketleri milyonluk sektör kuruyor. Çikolata firmaları reklam kampanyasına giriyor. Anna'nın annesine adadığı o kırılgan an, tek gecelik bir tüketim şölenine dönüşüyor.
Ve Anna dayanamıyor.
Kendi kurduğu günü mahkemeye taşıyor.
Protestolar düzenliyor.
Kapı kapı dolaşıp "Bu günü boykot edin" diyor.
Kimse dinlemiyor.
Tüm servetini bu savaşa harcıyor. Hiç evlenmiyor, çocuğu olmuyor. Ömrünün son yıllarını bir sanatoryumda, yoksulluk içinde, kendi elleriyle doğurduğu o günden nefret ederek geçiriyor.
Şimdi şunu düşünüyorum —
Annemi sevdiğimi göstermek için bir şirkete para ödemem gerekiyor mu?
Belki en anlamlı kutlama, bugün ona sadece aramak. Oturup konuşmak. Ya da hiçbir şey söylemeden yanında olmak.
Anna Jarvis'in istediği buydu zaten.
#AnnelerGünü #MotherSDay #AnnaJarvis #GerçekHikayeler #TarihtenBirSayfa #Düşündürücüİçerik #TüketimKültürü #UnuntulmuşHikayeler
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.