Son zamanlarda farkında olmadan hep benzer temalı kitapların içinde buldum kendimi; sanki görünmez bir el beni hep aynı sulara çekiyormuş gibi. Penelope Lively’nin Ay Kırıkları da bu serinin üzerine geldi ama iyi ki de geldi.
Kitabın Türkçe baskısının kapağı gerçekten korkunç yani normalde gerçekten elim gitmezdi bu kitabı almaya. Ama işte o rüküş kaplamanın altında öyle bir deha yatıyor ki, kapağa küsüp içeriği ıskalamak büyük kayıp olur.
Romanın asıl meselesi, tam da benim en sevdiğim o can alıcı noktada düğümleniyor. Hakikat dediğimiz şeyin tek bir yüzü yok. Lively öyle bir teknik kurmuş ki; aynı sahneyi bazen farklı karakterlerin gözünden izliyoruz. Bu anlatım bize gerçeğin mutlak bir doğru olmadığını, her hatıranın aslında zihnimizde kendi ellerimizle yarattığımız bir kurgu olduğunu kanıtlıyor.
Claudia Hampton’ın ölüm döşeğinde bir "dünya tarihi" yazmaya kalkışması aslında çok ironik. Lively, bireysel belleğin o devasa tarihle nasıl çarpıştığını gösterirken, hepimizin kendi hayatımızı birer hikaye anlatıcısı gibi kurguladığımızı yüzümüze vuruyor. Birinin büyük bir aşk veya zafer olarak hatırladığı an, bir diğerinin perspektifinde bambaşka bir kırgınlığa ya da sıradanlığa dönüşebiliyor. O "Moon Tiger" tütsüsünün dumanı gibi, anılar da zihnimizde süzülürken sürekli şekil değiştiriyor.
Lively bizi parçalanmış bir aynanın karşısına oturtuyor; her parçada farklı bir yansıma var ve hiçbiri diğeriyle tam olarak örtüşmüyor. Sonunda anlıyoruz ki tarih; sadece savaşlardan veya önemli tarihlerden ibaret değil, her birimizin kendi zihninde her gün yeniden inşa ettiği o çok sesli, parçalı ve büyüleyici bir illüzyon. Hayat sadece hatırlandığı an bir anlam kazanıyorsa, Ay Kırıkları bu anlamın ne kadar kırılgan ve öznel olduğunun en zarif kanıtı.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.