kişisel inceleme1000Kitap
Tolstoy Aforizmalar benim için altını çize çize okuduğum nadir kitaplardan biri oldu. Normalde aforizma kitaplarında bazı sözler havalı durur ama içi boş olur ya, bunda öyle hissetmedim. Birçok cümle gerçekten yaşanmışlık taşıyor gibi geldi.
Lev Tolstoy zaten insan ruhunu çok iyi anlayan bir yazar ama kısa sözlerde bunu bu kadar güçlü hissettirmesi baya etkileyiciydi. Bazı cümleler vardı, kısa olmasına rağmen insanı uzun uzun düşündürüyor. Hatta birkaç yerde kitabı kapatıp sadece okuduğum şeyi düşündüm.
En çok hoşuma giden şey, sözlerin yapay motivasyon gibi durmaması oldu. Daha çok hayatı gerçekten yaşamış birinin sade ama ağır düşünceleri gibi. Sevgi, ölüm, insanın kibri, yalnızlık, vicdan… baya geniş konular var ama hiçbirinde boş konuşuyormuş hissi vermiyor.
Açık konuşayım, bazı aforizmalar direkt vurdu. Özellikle insanın kendini kandırması, mutluluk arayışı ve hayatın geçiciliğiyle ilgili olanlar baya etkiledi beni. Çünkü sadece “güzel söz” gibi değil, gerçek payı çok yüksek şeyler.
Kitabın en güzel tarafı bence sürekli okunabilecek bir yapıda olması. Yani bir oturuşta bitirilecek değil de, ara ara açıp birkaç sayfa okununca daha etkili oluyor. Her okuyuşta farklı bir cümle dikkat çekiyor.
Bir de şu hoşuma gitti: Tolstoy bazı sözlerinde insanı sert şekilde eleştiriyor ama bunu yukarıdan bakarak yapmıyor. Daha çok “ben de insanım, ben de bunları yaşadım” hissi var. Bu yüzden samimi geliyor.
Kısacası Tolstoy Aforizmalar benim için sadece güzel sözlerden oluşan bir kitap olmadı. Daha çok insanın kendine dönüp bakmasını sağlayan, sakin ama etkisi güçlü bir kitaptı. Küçük cümlelerle büyük şeyler anlatmayı gerçekten başarıyor.
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.