-spoiler-
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde hikayeyi değil de hissettirdiklerini taşırsın yanında. Benim için Gurur ve Önyargı tam olarak böyle bir kitaptı. Belki de bu yüzden onu klasik bir “kitap incelemesi” gibi değerlendirmem zor geliyor; çünkü okurken daha çok insanların birbirine nasıl baktığını, nasıl yanlış anladığını, nasıl değişebildiğini hissettim.
Bu kitap aynı zamanda benim ilk “mutlu son” deneyimimdi. Genelde okuduğum hikayelerde insanın içinde bir burukluk kalır ama burada ilk kez bir şeylerin gerçekten olması gerektiği gibi yerine oturduğunu hissettim. Bu yüzden kitabın sonu beni şaşırtacak kadar huzurlu hissettirdi.
Jane Austen’ın karakter yazımı gerçekten inanılmazdı. Özellikle Elizabeth Bennet benim gözümde çok canlı bir karaktere dönüştü. Gururlu ama kibirli olmayan, güçlü ama kırıcı olmayan bir tarafı vardı. İnsanların ne düşündüğünden çok kendi doğrularına göre hareket etmesi beni ona hayran bıraktı. Bir yandan da Jane’in iyimserliği ve zarifliği beni çok etkiledi. Onun iyi niyetinde kendimden parçalar buldum. Dünyaya karşı hala nazik kalabilen insanları seviyorum galiba... Jane de tam olarak öyleydi. Kendisiyle çok yakın arkadaş olurduk.
Darcy ise başta uzak ve sert görünse de kitabın ilerleyen bölümlerinde aslında ne kadar derin biri olduğunu gösteriyor. Bence onu etkileyici yapan şey sadece romantik bir karakter olması değil; değişebilen biri olması. Elizabeth’i gerçekten dinlemesi, kendini sorgulaması ve duygularını ağır ağır göstermesi çok gerçek hissettirdi. Aralarındaki ilişki de bu yüzden güzeldi. Her şeyin hemen olmaması, yanlış anlaşılmalar, gururlar, uzun bakışmalar… Hepsi ilişkiyi daha güçlü yaptı. Aralarındaki çekim çok yoğun olmasına rağmen Austen bunu bağırarak değil, ince ince hissettirerek yazmış.
Kitabın en rahatsız edici ama en gerçekçi taraflarından biri ailelerdi bence. Özellikle bazı karakterlerin evlilik konusuna sadece “kurtuluş” gibi bakması beni üzdü. Austen aslında romantik bir hikaye anlatırken aynı zamanda dönemin kadınlarını, toplumsal baskıları ve insanların statü takıntısını da eleştiriyor. Bu yüzden kitap sadece bir aşk hikâyesi gibi hissettirmiyor.
Sanırım Gurur ve Önyargı’nı bu kadar sevmemin nedeni, romantizmin yanında insan doğasını da çok iyi anlatmasıydı. İnsanların birbirini ilk bakışta yanlış değerlendirmesi, gururun insanı yalnızlaştırması, önyargıların insanı kör etmesi… Kitabın adı bile aslında hikayenin özeti gibi.
Bitirdiğimde içimde garip bir sıcaklık kaldı. Sanki uzun zamandır ilk kez her şeyin sonunda iyi şeylerin de mümkün olabileceğini hatırladım.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.