“Bu evcil, yalancı ve görgülü dünyaya artık dayanamıyordum. Anlaşılan artık yalnızlığı da kaldıramıyordum, kendi dostluğum bile bana anlatılamayacak denli iğrenç ve nefret uyandırıcı geliyordu; boşluğun cehenneminde soluklanmaya çalıştıkça daha da boğuluyordum.”
·
278 Gösterim
1 Yorum
Boşluğun cehenneminde boğulmak, bazen insanın kendi seçimidir. Ama bu seçimi, sevgisinden şüphe duymadığın birine fatura etmek düpedüz haksızlık.
Önceki 2 yanıtı göster
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.