Bazı kitaplar sadece olay örgüsüyle değil, insana kendi ilişkilerini sorgulattığı sessiz anlarla da etkiliyor. Taş Kağıt Makas benim için tam olarak öyle bir kitaptı. Sürekli diken üstünde hissettiren atmosferi, birbirine yabancılaşmış iki insanın iç dünyasını anlatış şekli ve sonlara doğru gelen o rahatsız edici fark ediş hissi kitabı benim gözümde sıradan bir gerilim olmaktan çıkardı.
En sevdiğim yanı, kimsenin tamamen masum ya da tamamen suçlu hissettirmemesi oldu. Okurken sürekli taraf değiştiriyorsun. Bir de o soğuk, kapalı atmosfer var ya… resmen kitabın içine sis çökmüş gibiydi. Final kısmı ise ‘tamam şimdi her şey yerine oturdu’ dedirtmek yerine insanın içinde küçük bir huzursuzluk bırakıyor. Bence etkileyici tarafı da bu zaten.
Benim için gerilimden çok; iletişimsizlik, kırgınlık ve insanların birbirinden sakladıkları şeyler üzerine bir kitaptı.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.