Nuh’un Çocukları beni hem duygusal hem de düşünsel anlamda çok etkileyen kitaplardan biri oldu. Nazi işgali döneminde hayatta kalmaya çalışan küçük bir çocuğun gözünden anlatılan hikâye, savaşın acımasızlığını abartıya kaçmadan ama oldukça güçlü bir şekilde hissettiriyor. Eric-Emmanuel Schmitt’in sade dili sayesinde kitap çok akıcı ilerliyor fakat anlattıkları uzun süre insanın zihninden çıkmıyor.
Kitapta en sevdiğim şeylerden biri, böylesine karanlık bir dönemin içinde bile insanlık, merhamet ve umut duygusunun hissedilebilmesiydi. Joseph’in yaşadıkları sadece bir çocuğun hayatta kalma mücadelesi değil; aynı zamanda kimlik, inanç ve aidiyet üzerine de çok etkileyici bir yolculuk. Özellikle farklı dinler ve insanlar arasındaki yaklaşım biçimi beni çok düşündürdü. Yazar bunu didaktik olmadan, hikâyenin doğal akışı içinde vermeyi başarmış.
Bazı sahnelerde gerçekten boğazım düğümlendi çünkü savaşın çocukların hayatında açtığı yaraları çok gerçek hissettiriyor. Ama kitabı bu kadar özel yapan şey yalnızca hüzün değil; aynı zamanda insanların birbirine nasıl umut olabileceğini de göstermesi. Kısa bir kitap olmasına rağmen verdiği duygu yoğunluğu birçok kalın romandan daha etkileyiciydi benim için.
Bu kitapla birlikte Eric-Emmanuel Schmitt’in anlatımını daha da merak etmeye başladım. Hem akıcı dili hem de insana dokunan anlatımı sayesinde serinin diğer kitaplarını da kesinlikle okumak istiyorum. Duygusal derinliği olan, düşündüren ve insanın içine işleyen hikâyeleri seven herkesin şans vermesi gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.