Kitap, IQ’su oldukça düşük olan ama öğrenmeye, "akıllı olmaya" can atan Charlie Gordon’ın günlüklerinden (ilerleme raporlarından) oluşuyor. Charlie, zekâyı artırmaya yönelik deneysel bir cerrahi operasyona katılıyor. Daha önce bir farede (Algernon) başarılı olan bu deney, Charlie üzerinde de uygulanıyor ve biz onun bir dâhiden bir çocuğun masumiyetine, sonra tekrar geriye gidişine tanıklık ediyoruz.
Charlie zekâsı arttıkça dünyanın ne kadar acımasız olduğunu, insanların ona neden güldüğünü anlamaya başlıyor. Bu noktada kendinize şu soruyu soruyorsunuz: Bilmek mi daha iyi, yoksa cahil bir mutluluk içinde yaşamak mı?
Kitabın en sevdiğim yanı yazım dili. Başlarda imla hatalarıyla dolu, saf bir dille yazılan günlükler; Charlie zekileştikçe kusursuz, akademik bir dile dönüşüyor. Bu değişim sizi hikâyenin içine öyle bir çekiyor ki Charlie ile birlikte geliştiğinizi hissediyorsunuz .
Zekâ her zaman mutluluk getirmiyor. Charlie zirveye çıktığında, bu sefer de kimse onu anlamadığı için derin bir yalnızlığa gömülüyor
Bu kitap sadece bilimkurgu ya da psikolojik bir roman değil; aslında insan olmanın ne demek olduğuna dair bir ders. Okurken hem Charlie’ye hem de o küçük fareye, Algernon’a karşı tarifi zor bir şefkat duyuyorsunuz.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.