Lanetin Bile Durduramadığı Sevgi1000Kitap
O kadar güzeldi ki kitabı bitirdikten sonra bile etkisinden çıkamadım. Tanrıların Oyunları gerçekten beni şaşırtan bir kitap oldu. Son zamanlarda popülerleşen yeni çıkışlı birçok eser bende hayal kırıklığı yaratmıştı, bu yüzden kitaba başlarken ister istemez önyargılıydım. Üstelik sayfa sayısının fazla olması ve küçük puntoyla basılması da gözümü korkutmuştu. Ama daha okumaya başlar başlamaz “İyi ki uzunmuş.” dedim. Çünkü gerçekten okumaya doyamadım; hatta keşke daha uzun olsaydı.
Yunan mitolojisini zaten çok seviyorum, fantastik bir evrenin bununla harmanlanması da kitabı benim için daha etkileyici hâle getirdi. Yazar hikâyeyi olması gerektiği gibi, acele etmeden ve duygusunu kaybettirmeden işlemiş. Karakterlerin her birine ayrı ayrı bağlandım ama özellikle ana karakterler arasındaki çekim inanılmaz güçlüydü. Aralarındaki tutku ve enerji sayfalardan taşıyordu.
Lyra, Zeus tarafından daha doğmadan lanetlenmiş ve üç yaşından itibaren Hırsızlar Teşkilatı’na borç karşılığı verilmiş bir ölümlü. Hiçbir yere ait hissedemeyen, laneti yüzünden yalnız büyüyen bir karakter. Ve yolu, Yeraltı Kralı Hades ile kesişiyor. Olimpos tahtını belirleyen ölümcül yarışma Potaya ilk kez katılan Hades, kendi adına yarışması için Lyra’yı seçiyor ve hikâye tam anlamıyla burada başlıyor.
Uzun zamandır okuduğum en iyi kadın karakterlerden biriydi Lyra. Mantıklı düşünen, lafını esirgemeyen, cesur, zeki ama aynı zamanda vicdanlı bir karakterdi. Onu okurken gerçekten keyif aldım; bazı sahnelerde istemsizce gülümsediğimi fark ettim.
Hades ve Lyra arasındaki dinamik ise kitabın en güçlü taraflarından biriydi. Aralarındaki çekim o kadar iyi yazılmıştı ki okurken bunu doğrudan hissediyorsunuz. Hades’in bir tanrı olmasına rağmen Lyra’nın etrafında pervane olması, ona karşı duyduğu hayranlık, korumacı tavırları ve endişesi karakteri inanılmaz derecede insani hissettiriyordu. Özellikle Yeraltı Tanrısı’nın klasik “soğuk, duygusuz ve korkutucu” kalıbından uzak yazılmış olması çok hoşuma gitti. Diğer tanrılardan farklı davranmasının altında, yıllarını Olimpos’un ihtişamı yerine ölümle ve kayıplarla iç içe geçirmiş olması yatıyordu ve yazar bunu karakterin her hareketine çok güzel yedirmişti.
Ölümle bu kadar iç içe yaşayan bir tanrının olaylara yaklaşımı, düşünme biçimi ve insanlara bakışı oldukça derin işlenmişti. Gücünü sürekli gösterme ihtiyacı duymayan ama bulunduğu her sahnede ağırlığını hissettiren bir karakterdi. Yer yer umursamaz, yer yer acımasız ama bir o kadar da şefkatli oluşu onu tek boyutlu olmaktan çıkarıyordu. Özellikle Lyra’ya karşı olan tavırlarında, ölümün ortasında bile yaşamı korumaya çalışan bir taraf görmek çok etkileyiciydi. Bu yüzden Hades bana sadece güçlü bir tanrı gibi değil, gerçekten yüzyılların yükünü taşıyan biri gibi hissettirdi. Kusurlarıyla birlikte çok gerçek, çok karizmatik ve fazlasıyla etkileyici bir karakterdi.
Bir yandan Hades’in dünyasını daha canlı hissettiren detaylardan biri de Kharon ve Kerberos’tu. Kharon’un sert ama içten tavırları, Lyra’ya yaklaşımı ve zaman zaman verdiği o “sessiz destek” hissi çok güzeldi. Kerberos ise hikâyeye hem sıcaklık hem de aidiyet hissi katıyordu. Yeraltı gibi karanlık bir dünyanın içinde bu karakterlerin varlığı atmosferi daha özel hâle getirmiş. Özellikle Lyra’nın yalnız hissettiği anlarda onların yanında oluşu çok dokunaklıydı.
Evrenin detaylı işlenmesini, görevlerdeki aksiyonun sindirilerek anlatılmasını da çok sevdim. Hikâye hiçbir noktada aceleye gelmiyordu. Bazı şeyleri tahmin etmiş olsam bile yazarın anlatım dili sürekli beni ikilemde bıraktı; bu da okuma heyecanını diri tuttu. “Acaba gerçekten düşündüğüm gibi mi?” hissi kitabı bırakmayı zorlaştırıyordu. Finalin devam kitabına bağlanış şekli de çok iyiydi. Özellikle son noktada hikâyenin daha büyük bir kaosa sürükleneceği hissi beni ikinci kitap için fazlasıyla heyecanlandırdı.
Yan karakterler de oldukça başarılıydı. Afrodit’in ilk defa klişe “güzel ama kötü kadın” kalıbından uzak yazılması beni inanılmaz mutlu etti. Tüm hikâye boyunca tavırlarıyla tam bir “kız kardeş” enerjisi veriyordu. Kharon ve Kerberos’un Lyra’nın yanında oluşu çok dokunaklıydı. Zai karakterini Boone’dan daha çok sevdim; çok iyi bir müttefikti. Boone kötü bir karakter olmasa da ona tam anlamıyla ısınamadım. Belki de Hades tarafını tuttuğum içindir.
Son zamanlarda tam olarak böyle bir fantastik kurguya ihtiyacım varmış gibi hissettim. Ruhumu resmen yeniledi. Yunan mitolojisiyle harmanlanan güçlü bir evren, iyi işlenmiş karakterler, yüksek tempo, gerilim ve yerinde yazılmış romantizm… Her şey olması gerektiği gibiydi. Smut sahneleri bile karakterlerin dinamiğine uygun ve dozundaydı.
Yazarın kalemine gerçekten hayran kaldım. Eğer bu tarz fantastik dünyalar yazmaya devam ederse kesinlikle okumaya devam ederim. Kitap inanılmaz akıcıydı; iki oturuşta bitirdim ve bir oturuşta 250 sayfa rahatlıkla okunabiliyor. Tasarımı da içeriğin atmosferini çok güzel yansıtıyordu. Benim için her yönüyle çok başarılı bir kitaptı. Gerçekten alın ve okuyun.
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.