Bazen insanın en yakın dostu yine kendisi oluyor. Kalabalıkların içinde bile yalnız kaldığın anlarda, zihninden geçen binlerce düşünceyle baş başa kalıyorsun. Her şeyi sorgularken, her kırgınlığın ve her sınanışın içinde bir anlam arıyorsun.
Rabbinin yazdığı hiçbir şeyin sebepsiz olmadığını bilerek yürüyorsun hayatta. Yorulduğun geceler oluyor, kimseye anlatamadığın kırgınlıklar… Ama her defasında yeniden ayağa kalkıyorsun. Çünkü en karanlık geceleri atlatan kişi de sendin, umudu taşıyan da. Kendini güçsüz sandığın anlarda bile aslında büyüyordun. Çünkü bazen yorgunluk da ilerlemektir, büyümektir. Sen ise bunu kızgın bir fırında pişerek öğreniyorsun.
Ve günün sonunda dönüp baktığında, içinde hayran olunacak kadar güçlü bir insan görüyorsun. Her şeye rağmen hâlâ sevgiyle bakabilen, hâlâ umut edebilen birini… İşte bu yüzden en güzel çiçekleri sen hak ediyorsun. Bir değil binlerce çiçek… En çok baharı da sen karşılamalısın. Çünkü onca fırtınadan sonra içine yeniden bahar getirebilen insan, en çok kendini sevmeyi hak eder.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.