İMLÂ KURALLARI
İmlâ kuralları anarşist oluyor seni yazarken;
Kuralsız, itaatsiz, âsi, devrimci,
Adına özel olduğu için değil,
Sen olduğun için büyük harfle başlıyorum.
Diğer harflerden farkın olsun diye.
Ve hep tırnak içerisinde yazmak zorundayım,
Bitirip de bir nokta koyamıyorum,
İlla bir bağlaçla bağlanıyorum.
Mevcut harfler yetmiyor, yeni harfler arıyorum.
O kadar teksin ki yazımda
iki "v"yi yan yana getirip "w"yi kullanmıyorum.
Yabancılaşmandan korkuyorum.
Seni anlatmaya başlayınca yetmiyor virgüller,
Noktalı virgülle farklı özelliklerine geçiyorum.
"Ki" bağlayıcıyla kendimden bahsetsem de,
Akışı bozuyor diye vaz geçiyorum.
Parantez içerisine hapsolan kelimeleri
Üç noktayla azat ediyorum…
Köşeli parantezi kişilik anlatımında kullanıyorum.
İsmin diğer halleri umurumda değil,
"Sen hâli" yetiyor bana.
Tam bir açıklama yapacağım, iki nokta koyuyorum,
Olmaz diyor birileri: Yazım kuralları.
Birleşik yazılan "veya", "birçok" kadar olamadık.
Ne kadar dipnot birikti bir bilsen,
İçindekiler önemliymiş içerik için.
Zahmet edip sayfaları karıştırmıyorlar.
Yanlış kaynaktan besleniyormuşum,
Öyle diyor Eyüplü Hoca.
Çok tecâhül-i ârif yapıyorum.
Sonra Ârif’i sorguluyorum kim diye,
Ama teşbihe yer yok.
Ölçüsüzmüş yazılarım, ölçümüz ne ki?
Soru işareti sorulara az geliyor.
Ünlemsiz gün bırakmadın bende.
"İnsan" karakteri kullanıyorum:
Eğik, yatık, değil bold ve dik.
Ne kısa çizgi ne uzun çizgi,
Bazen altını çiziyorum sadece.
Kendimle ilgili ne yazsam ayraç koyamıyorum,
Ayıramıyorum kelimemden seni.
İki satır arası boşluk bıraksam,
Korkuyorum sana uzak kalmaktan.
Kenar boşlukları anlamsız boşlukta olan için.
"De" "da" gibi ayırdılar bizi,
Kural böyleymiş: TDK demiş.
Çizgiler uzamaya başladı,
Uzun çizgi ölüm haberiymiş…
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.