Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe..Duygu ve Düşünce
İnsanın içini sessizce acıtan kitaplardan biri. Okurken büyük olaylardan çok, bir insanın sevdiğini kaybetme korkusunun ruhunda açtığı çatlakları hissediyorsun. Kitap boyunca ölüm yaklaşırken aslında insanın çaresizliği büyüyor. Çünkü bazı acılar vardır; ne kadar seversen sev, onları engelleyemezsin.
Romanın en yaralayıcı yanı, acıyı bağırarak anlatmaması. Her şey sakin ilerliyor ama o sakinliğin içinde derin bir kırgınlık var. Özellikle baba figürünün zamanla savaşı, insanın içine ağır ağır çöküyor. Sevdiği kişiyi hayatta tutmak isterken aslında kendi kalbinin parçalanışını izliyor.
“Ölüm gelmeden önce de insanın içinden bir şeyler eksilmeye başlıyor.”
Bu cümle kitabın ruhunu çok iyi taşıyor. Çünkü romanda ölüm bir anda olmuyor; önce umut azalıyor, sonra insanın içindeki ışık sessizce sönüyor.
“Bazı vedalar söylenmez, yalnızca insanın içinde büyür.”
Kitapta en çok hissedilen duygu da bu: söylenemeyenler. Yarım kalan konuşmalar, tutulamayan eller, geç kalmış cümleler… İnsan okurken kendi hayatındaki kayıpları da düşünmeye başlıyor.
Yazarın dili çok sade ama tam da bu yüzden etkili. Süslü cümleler yerine sessizlikleri konuşturuyor. Kitap bittiğinde büyük bir dram hissinden çok, insanın göğsünde kalan ince bir sızı kalıyor. Sanki bir şey eksilmiş gibi… Ama neyin eksildiğini tam anlatamıyorsun.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.