Yazarın yazım dili o kadar akıcı ki bir yerde sanki Ayten karşımda ve bana bunları anlatıyormuş gibi hissederek okudum. Akın’ın devrimci olması, Ayten’in aile sorunları, mahalle baskısı, siyasi kavgalar, o dönem hayatın acımasız yüzünü gerçekten çok iyi ele alınmış. Fazlasıyla içimizden bir hikayeye sahip.
Ayten gerçekten hayalleri elinden alınmış, tek başına kendini büyüten ve kardeşlerine anne baba olan kızlar için. Kendisine hayran kalırken öte yandan genç yaşında yaşadığı aile baskısı çok dokundu. Bunun gerçek yaşamdan alıntı bir hikaye olması daha çok etkilenmeme sebep oldu. Karşımda olsa her şeye rağmen çevresine sevgiyi aşıladığı için ona sıkı sıkı sarılmak isterdim.
Ayten Zümrüt ve Akın Vahit’in aşkını müsaadenizle biraz abartacağım. Bana o kadar Safe Place hissettirdiler ki bütün zorluklara rağmen. Gerçi Akın’ın deli divane kapıldığı duygularını korkularından dolayı kabullenmesi biraz zaman alıyor. Eh biraz sancılı bir dönem olmadı desem yalan olur, ne kadar Akın’ı anlasam da Ayten tarafım daha ağır bastı.
Ama tabii Akın’da dayanamayıp en sonunda korkularını yeniyor ama bu sefer de Ayten’e kızdım, bir yerde onu anlasam hatta çok fazla empati kurup onunla birlikte üzülsem de eh be kızım bu kararı da vermeseydin keşke demişliğim oldu.
En sonunda ikisi de zincirlerini kırıyor ve biz her şeye rağmen çok güzel bir aşk okuyoruz. Daha ilk kitaptan aşkları bu kadar güzel hissettiriyorken ilerleyen kitapları düşünemiyorum bile.
Yavuz Ali beni fazlasıyla huzursuz eden bir karakter, başlarda ona üzülmüş gibi oldum ama çabuk geçti. Ayten’in ailesini okurken onun yerine ben yoruldum artık. Ayten’in gerçek anlamda yaşamayı öğrenmesi Akın sayesinde başlıyor. Çok fazla yıpratmasalar bari yavrularımı, kıyamam ben onlara.
Metalik yazılar gözümü korkutmadı değil bazen kafamı da karıştırdı ama ilerleyen kitaplarda bu alıntıların nereye vardığını öğreneceğiz. Siz bu satırları okurken ben çoktan ikinci kitaba geçmişimdir:)
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.