Geri Verilen Kız’ı bitirdiğimde içimde bir yerler cız etti. Resmen kalbim paramparça... Bir çocuğun, hem de 13 yaşında, sanki bir paket yanlış adrese gitmiş gibi eski evine "iade edilmesini" okumak çok ağırdı.
Edebiyatta genellikle kutsanan "annelik" kavramını, burada tüm kusurlarıyla, bazen yetersizliğiyle ve hatta acımasızlığıyla görüyoruz. Yazar, anneliğin biyolojik olmaktan öte, inşa edilen bir şey olduğunu sarsıcı bir dille kanıtlıyor.
İki anne arasında kalıp aslında yapayalnız, annesiz kalmak... Kitap boyunca o kızın sahipsizliğini iliklerimde hissettim. Hele kardeşi Adriana ile o el ele tutuşmaları yok mu? Karanlığın içindeki tek bir mum ışığı gibiydi. Yazar hiç süslemeden, her şeyi olduğu gibi, tokat gibi çarpmış yüzümüze. İnsan sormadan edemiyor: Bir çocuk nasıl "geri verilir"?
Dipnot: Yazar, İtalyanca’nın yerel bir lehçesinde "Geri gelen/Geri verilen" anlamına gelen bu kavramı edebiyat literatürüne kazandırdı. Bu kelime artık sadece bir durumu değil, köksüzlüğü ve aidiyet krizini simgeleyen edebi bir metafor haline geldi.
Puanım 8,5/10
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.