Feminist düşünceyi akademik dille değil, gündelik yaşamın içinden kurmaya çalışan kısa ama yoğun bir metin. Kitap özellikle kız çocuklarının nasıl “kadınlık” içine eğitildiğini, bu eğitimin de eşitsizliği doğal gösterdiğini tartışır.
Metnin temel iddialarından biri, kadınlığın “doğal” değil, öğrenilmiş bir performans olduğudur. Bu noktada eser, Simone de Beauvoir’ın “Kadın doğulmaz, kadın olunur” düşüncesiyle güçlü bir paralellik taşır. Adichie, kız çocuklarının küçüklükten itibaren itaatkâr, fedakâr, kırılgan ve onay bekleyen bireyler olarak yetiştirildiğini söyler. Erkek çocukları ise güç, özerklik ve arzu etme hakkıyla özdeşleştirilir. Böylece toplumsal cinsiyet farkı biyolojik olmaktan çok kültürel bir üretim haline gelir.
Adichie’ye göre kız çocuklarına çoğu zaman mutlu olmaktan çok “sevilebilir” olmaları öğretilir. Bu da kadın öznenin kendi arzularından uzaklaşmasına neden olur. Kadın kendi yaşamını kuran özne olmaktan çıkıp başkasının bakışına göre biçimlenen bir varlığa dönüşür. Bu yönüyle kitap, kadın bedeninin ve davranışlarının sürekli toplumsal denetime açılmasını eleştirir.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.