Bugün edebiyatın en karanlık klasiklerinden biri olan Uğultulu Tepeler’e yakından bakalım istedim.
Hem kitabın kısa bir özetini hem de okurken hissettirdiklerini paylaşacağım.
Uğultulu Tepeler, Emily Brontë’nin yazdığı gotik bir klasiktir. Roman, küçük yaşta Earnshaw ailesinin yanına getirilen Heathcliff’in, Catherine Earnshaw ile kurduğu derin bağ etrafında şekillenir. Ancak zamanla kıskançlık, sınıf farkı ve yanlış kararlar ilişkilerini karmaşık bir hâle getirir. Heathcliff’in yıllar sonra geri dönmesiyle birlikte geçmişte yaşanan olayların etkisi hem aileleri hem de sonraki nesilleri derinden etkiler.
Uğultulu Tepeler çoğu zaman “büyük bir aşk hikâyesi” olarak anlatılıyor ama bence romanın asıl gücü tam da burada yatıyor: Bu kitap romantik olmaktan çok rahatsız edici bir hikâye anlatıyor.
Heathcliff ve Catherine arasındaki ilişki tutkulu olduğu kadar yıpratıcı da. Sevgiyle saplantı, bağlılıkla sahip olma isteği sürekli birbirine karışıyor. Karakterlerin çoğu zaman bencil, sert ve hatta acımasız davranması da kitabı klasik aşk romanlarından ayırıyor. Bu yüzden Uğultulu Tepeler herkesin kolayca sevebileceği bir kitap değil. Yer yer insanı yoruyor, öfkelendiriyor ve karakterlere karşı ciddi bir mesafe hissettiriyor.
Ama belki de romanın yıllardır unutulmamasının sebebi tam olarak bu. Emily Brontë kusursuz insanlar yazmak yerine, insan ruhunun karanlık taraflarını göstermeyi seçmiş. Kitabı bitirdiğinizde büyük bir romantizm hissinden çok; kırgınlık, yalnızlık ve geçmişin insan hayatını nasıl zehirleyebileceği üzerine düşünüyorsunuz.
Bence Uğultulu Tepeler’i özel yapan şey, güzel bir aşk anlatması değil; aşkın insanı bazen nasıl tüketebileceğini bu kadar sert gösterebilmesi.
Ben çok daha tehlikeli ve kaotik bir olay örgüsü bekliyordum okuduğum yorumlardan. Fakat beklediğim kadar çarpıcı ve fırtınalı değildi. Ama yine de okuduğuma çok mutluyum. Benim favori karakterim ise. Kaç kuşağın çilesini çekmiş, bence lanetlenmiş bir kadın o. Lintonlar, Ernshawlar arasında kalmış mükemmel bir kadın. Ellen Dean 🩷
Ayrıca dili için de birşeyler söylemem gerek. Kelime kullanımı açısından sıkıntı olmasa da uzun cümleleri ile boğdu ara ara. Gereksiz uzatmaları nerede bu cümlenin noktası dedirtiyor insana. Yakındaki kulağa dokumak yerine kafanın üstünden diğer kulağa ulaşma çabası vardır ya işte öyle bir uğraş içinde. Yani bu ne şimdi dedim bir çok yerde. İki cümlede anlatabileceği şeyi çok uzatmasını sevmedim.
7/10
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.