Bazı tükenişler bir anda olmaz; sessizce büyür.
Bazı kitaplar ilk cümlesiyle sizi yakalar, ama asıl etkisini son sayfa kapandıktan sonra bırakır. İşte Böyle Oldu tam olarak böyle bir roman. Kısa ama yoğun; sakin ama içten içe sarsıcı bir metin.
Roman, daha ilk cümlesiyle okuru çarpıyor:
Bir cinayet işlenmiş ve biz bunu en baştan biliyoruz. Ama bu kitap “ne oldu?” sorusunun değil; bir insanı o noktaya götüren duygusal çürümenin hikâyesi.
Natalia Ginzburg burada büyük olayları değil, insanın içinde yavaş yavaş büyüyen kırılmaları anlatıyor. Sevgisizlik, yalnızlık, görülmemek, duyulmamak… İnsan kendi hayatının içinde azar azar silinirken neler hisseder, bunu son derece yalın ama etkileyici bir dille gösteriyor.
Kitabın en güçlü yanı anlatımındaki sadelik. Cümleler süslü değil, dramatik olmaya çalışmıyor; ama tam da bu yüzden çok sert vuruyor. Karakterin acısı bağırmıyor, sessizce içinize yerleşiyor.
Özellikle evlilik içindeki duygusal mesafenin, kadının giderek görünmezleşmesinin ve toplumun kadınlardan beklediği “mutlu hayat” fikrinin eleştirisi çok güçlü işlenmiş. Anlatıcı çoğu zaman sessiz ve boyun eğen biri gibi görünse de satır aralarında büyük bir öfke hissediliyor.
Kısa olması sizi yanıltmasın; yaklaşık yüz sayfalık bu roman duygusal olarak oldukça ağır. Bazı bölümlerde “aslında hiçbir şey olmuyor” gibi görünse de insanın içine çöken his tam da orada oluşuyor.
Benim için kitabın en vurucu tarafı şu oldu:
İnsan bazen büyük acılarla değil, her gün biraz daha eksilerek tükeniyor.
-Kimlere öneririm?
• Kadın edebiyatı ve modern klasik sevenlere
• Psikolojik derinliği olan kısa romanlardan hoşlananlara
• Evlilik, yalnızlık ve içsel çöküş temalarını okumayı sevenlere
-Sizce insanı gerçekten ne tüketir:
Büyük kırılmalar mı, yoksa her gün azar azar eksilmek mi?
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.