__
İlk 40 sayfa da "Ne var bu kadar övülen acaba bende mı tuhaflık var" dedim ama sonraaa... ;(
Yorumuma geceyim ->
Şöyle bir cümle var hatırlarsanız :"İnan bana Mary, bir gün bu mektupların yazıldıgı adam olacagım. Senin oldugumu düşündüğüm adam olmak istiyorum, kalbimin ve ruhumun tüm gücüyle."
Birçogumuz aşka düştüğünde bazen kendi benliğinden sıyrılıp karsıdakı olmak ister. Onun düşündüğü gibi biri olmak, olmaya calısmak yahut olmus gibi davranarak maske ardına kendini saklamak. İlki iyi niyetlidir arzular agır basmıstır, aşkın kimyasıdır dersin ama sonuncusu sahteliktir. Kendini ve daha kötüsü karsındakını kandırmaktır.
Bu kadar maskenın oldugu bir zamanda dahası aşkların; yıl ,ay gününe kadar bilimsel saptamasının yapıldıgı ve bu dönemde "karsındakinin düşündüğü kişi"ymiş gibi yasadıgın, muhabbet ettiğin ortak noktalar aradıgın zamanların sonunda bile sonsuz bir hayal kırıklıgı yasarken, Halil Cibran gibi sevebilen birine denk gelmek... Ve karsındakı insanın ruhuna erişebilmek için onun dengi olabilmek için çaba göstermek. Karsısındakı kendisinden belkı cok düşük bir tekamülde olsa bile. Onun layıgının cok cok cok daha yüce bir kişilik oldugunu düşünerek kendinle mücadele vermek.
Sanki Leyla leyla leyla derken Maddeden sıyrılıp gerçek aşka düşen Mecnun gibi...
Hayatımda ilk defa bir hemcinsimi kıskandım: Mary.
Evet, ERMİŞ ismini sonuna kadar hak eden bir isim... Ruhu aşka,hayata, tecrübelerini sindirmeye, evrenı anlamaya dair öyle bir tekamül göstermişki. Cümleleri ile sarıp sarmaladı. İyi geldi, sankı Mary yerıne bana yazmıstı cogu iç dökmelerini.. Bazı mektuplar ve bazı satırlar bana yazılmıstı 1 asır önceden sanki.
Ve ben bu hazineyi simdi buldum. __
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.