kopuşlar acı veriyorsa bağlar hakiki demektir !İnsan ve Duygular
Byung-Chul Han'ın "Palyatif Toplum" eseri, bana pandeminin farkında olmadan yarattığı insan devrimi yerine oluşan depresyon çağına geçişin iyi bir analizini sunuyor. Hedonist dürtülerle kaçtığımız, görmek istemediğimiz tüm gerçekleri büyük bir sadelikle gözler önüne seriyor.
Anlamını yeni öğrendiğim, sözlükte "köklü bir çözümü olmayan, sadece durumu geçiştiren" anlamına gelen palyatif kelimesi, bugün içinde yaşadığımız toplumun tam özeti değil mi? Sürekli izleniyor olma hissi ve beğenilme arzusuyla farklılıklarımızı yitirip aynileşiyoruz. İmkanlarımızı zorlayarak başkaları gibi olmaya çalışıyor ama yetişemiyoruz; sonucunda hepimiz bir depresyonun ortasındayız. Mahremiyetimizi gözler önüne sermeyi bir ihtiyaç haline getirdik. Özgür olduğumuzu sanan bağımlılara dönüştük.
Peki, ekranların ardında kurduğumuz bu sahte eğlence dünyasının dışında devam eden savaşlar, soykırımlar ve ölümler varken ne yapıyoruz?
İşte tam bu noktada palyatif etki devreye giriyor. Sosyal medya günümüzün en güçlü ağrı kesicisi olarak işlev görüyor. Acının üzerini örtüyor, empati yapmaktan kaçınıyor ve dünyadaki gerçekliği görmezden geliyoruz. Çünkü bize dayatılan düzende olumsuzluğa yer yok. Ancak ötekinin acısını hissetmeyen insan, narsisizmi baş tacı ediyor. Han'ın da o vurucu cümlesiyle vurguladığı gibi: Acı yoksa barbarlık çıkar. Acıdan kaçan, düşünmeyi bırakan insan merhametini yitirir ve yavaş yavaş insanlığından uzaklaşır.
Oysa acı kimliğimizi belirler, sahici bağlar kurdurur; acı varoluşun ve hayatın ta kendisidir. Acı çekmeyi unuttuk, hatta tahammülümüz bile kalmadı. Hızlı tüketimlerimizin arasına acıyı almak, sanırım farkında olmadan çöküşün başlangıcı oldu.
Sürekli "iyi hissetme" zorunluluğunun getirdiği bu yapay pozitiflikten ve hissizleşmeden çıkışın yolu belki de çok temel bir yerde yatıyor: Koşmadan, yavaşça yaşamak ve her anımızı tüm dünyaya gösterme ihtiyacından vazgeçmek.
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.