“Yıllar geçse de bazı duyguların zamanı durur.”
Bazı insanlar hayatımızdan gitse bile içimizden hiç gitmiyor.” duygusu kitabın her satırına yayılmış gibi. Çünkü bazen bir insan fiziksel olarak uzaklaşsa bile, onun bıraktığı iz insanın içinde yaşamaya devam ediyor. Özellikle geçmişte çok anlam yüklediğimiz kişiler, zaman geçse de zihnimizde eksilmeden kalabiliyor. Kitap bunu çok sessiz ama sarsıcı bir şekilde anlatıyor.
Özlem duygusu da burada sadece birini özlemek değil aslında. Eski bir zamanı, eski bir dostluğu, o dönemdeki kendini ve bir daha geri gelmeyecek duyguları özlemek… Bu yüzden kitapta hissedilen özlem çok ağır ve olgun bir özlem. İçinde biraz pişmanlık, biraz kırgınlık ve çok fazla suskunluk var.
Kırgınlık tarafı ise en etkileyici noktalardan biri. Çünkü karakterler açık açık kavga etmiyor; yıllarca içlerinde taşıdıkları kırgınlıkları sakin cümlelerle hissettiriyorlar. Ama o sakinliğin altında büyük bir hayal kırıklığı var. İnsan bazen affetse bile unutamıyor ve kitap tam olarak bu duygunun etrafında dolaşıyor.
Bir de kitap şu düşünceyi çok güçlü veriyor:
Bazı hesaplar kapanmıyor. İnsan yıllar geçse de geçmişte yarım kalan bir konuşmayı, cevapsız kalan bir soruyu veya kaybettiği bir hissi içinde taşımaya devam ediyor. Ve bazen en büyük yük, söylenmeyen şeyler oluyor.
Bu yüzden kitap bittikten sonra geride yoğun bir sessizlik hissi bırakıyor. Sanki okurken sadece karakterlerin değil, kendi geçmişindeki bazı duyguların da yüzeye çıktığını hissediyorsun.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.