İnsanın en çok kendine yabancılaştığı anları yüzüne vuran, sakin ama derin bir iç konuşma gibi ilerleyen bir kitap. Yazarın burada okura büyük hayat dersleri vermeye çalışmıyor; daha çok kırılmış, yorulmuş, sürekli anlayan taraf olmaktan tükenmiş insanların kalbine dokunuyor. Bu yüzden kitapta birçok kişi kendinden bir parça bulabiliyor.
Kitabın en güçlü tarafı samimiyeti olmuş. Okurken çoğu yerde bir roman okuyormuş gibi değil de gece uzun uzun dertleştiğin biri seni anlıyormuş gibi hissediyorsun. Özellikle “o alışkın, o halleder, o affeder” cümlesi aslında birçok insanın hayatını özetliyor. Sürekli güçlü görünmeye çalışan insanların içten içe nasıl yorulduğunu çok sade ama etkili bir dille anlatıyor.
Kitap boyunca insanın kendisiyle yüzleşmesi ön plana çıkıyor. Başkalarını kırmamak için kendinden vazgeçmek, herkese yetişmeye çalışırken kendi ruhunu ihmal etmek, affetmeyi erdem sanarken kendi yaralarını görmezden gelmek… Yazar bunları dramatize etmeden, duygunun içinden konuşarak aktarıyor. Bu da kitabı daha gerçek ve etkileyici yapıyor. Çünkü anlatılan şeyler “uzak” değil; günlük hayatta çoğumuzun yaşadığı ama dillendiremediği duygular.
En etkileyici noktalardan biri de kitabın bir “suçlama” dili taşımaması. Kimseyi hedef göstermiyor. Daha çok insanın kendi içine dönüp “Ben kendime ne yaptım?” diye sormasını sağlıyor. Bence kitabın asıl gücü burada. Çünkü bazen insanın en büyük kırgınlığı başkalarına değil, kendisini yıllarca ikinci plana atmış olmasına oluyor.
Kitaptaki o “Beklerim hâlâ beklerim…” diye başlayan bölüm ise oldukça duygusal ve ağır bir his bırakıyor. Geçmeyen acıları, unutulamayan insanları ve insanın kendi içinde taşıdığı eksikliği çok yalın bir şekilde hissettiriyor. Abartılı değil ama içe işleyen bir melankolisi var.
Yazarın dili çok akıcı. Ağır edebi anlatımlar yerine herkesin anlayabileceği sade cümleler kullanılmış. Bu yüzden kitap hızlı okunuyor ama bazı satırlarda durup düşünme ihtiyacı hissediyorsun. Altı çizilecek çok fazla cümle var. Özellikle kendini sürekli ihmal eden, herkesi mutlu etmeye çalışırken yorulan insanlar için oldukça etkileyici bir kitap olabilir.
Genel olarak baktığımda bu kitap bana; insanın bazen hayatındaki herkesi affedebildiğini ama kendine aynı şefkati göstermekte zorlandığını hissettirdi. “Kendimden Özür Dilerim” tam olarak bu geç kalmış fark edişin kitabı olmuş. Sessiz, kırgın ama dürüst bir yüzleşme… Ve belki de en çok şu duyguyu bırakıyor: İnsan bazen en büyük özrü kendine borçlu kalıyor.
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.