İnsanın en kırılgan yerlerine dokunan felsefi bir tartışmanın somut bir hali bu kitap. Okuru rahatlatmaktan çok, sığınılan bahanelerin üstünü çiziyor.
Kitabın temel omurgası doğrudan Alfred Adler üzerine kurulu. Hatta kitap boyunca Freud ve Jung’dan çok Adler’in neden daha “özgürleştirici” bulunduğu anlatılıyor. Ve bunu düz bir akademik dille değil, genç bir adam ile filozof arasında geçen diyaloglar üzerinden yapıyor. Bu yönüyle biraz Sofie’nin Dünyası hissi de veriyor: fikirler hikâye içinde tartışılıyor.
Freud’un “geçmiş travmaları bugünü belirler” yaklaşımına ciddi bir karşı çıkış var. Adler’in görüşüyle birlikte kitap şunu söylüyor:
“İnsan geçmişinin kurbanı olmak zorunda değildir.”
Yani travmaların varlığını reddetmiyor ama kişinin hayatını tamamen açıklayan şeyin geçmiş olmadığını savunuyor.
Bireysel cesaret, kendini aşma fikri ve “kontrol edemediğin şeyler için kendini tüketme” düşüncesiyle stoacılığı ele alıyor.
Kitap çok güçlü fikirler içeriyor ama bazen insan psikolojisini fazla sadeleştiriyor. Özellikle travma, depresyon, çocukluk yaraları gibi konularda Adlerci yaklaşım yer yer fazla sert kaçabiliyor. Ama buna rağmen çok önemli bir şey öğretiyor: İnsan kendisini sürekli savunmayı bıraktığında daha hafif yaşayabilir.
İnsanın iç dünyasını didikleyen ama bunu kuru akademik şekilde değil, duygusal ve düşünsel bir yolculuk gibi diyerek toparlıyorum o halde.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.