Sevmek de bir sanattır.
Sevme eylemi, içinde sevgiyi; kişinin kendi sevmesini barındırıyor. Aynı kökten gelen sevilme ise karşı taraftan beklenen bir duygunun eyleme geçmesi. Bizler başkalarını kontrol edemeyiz, öyleyse yalnızca yapabileceğimiz sevme işine, eyleyebileceğimiz sevme eylemine odaklanalım.
Birini sevmek, bir şeyi sevmek esasında hem fizyolojik ihtiyaçlarımız kadar gerekli hem de sevilme ihtiyacımız yüzünden unutulmaya yüz tutmuş bir duygu. Ama yine de bir ihtiyaç…
Erich Fromm bu ihtiyacımıza; güç, zenginlik ve başarı gibi doğrudan getirileri olan şeyler kadar önem verilmediğini söylüyor. Oysa yaşamın esası olarak değerlendirdiği sevme, tüm bunlara sahip olunsa bile gerçekleştirilemediğinde kişinin yaşamında boşluklara, bu boşlukları da kötü alışkanlıklarla doldurmasına yol açıyor.
Anne sevgisinden, kardeş sevgisinden, tanrı sevgisinden ve evlada duyulan sevgiden bahseden Fromm, bu sevme ihtiyacını en temel örnekler olarak değerlendiriyor.
Anne ile bir bütün olarak dünyaya gelen çocuğun, esas sevginin annesinin onun ayrı bir birey olduğunu kabul etmesi olduğunu değerlendiriyor. İşte en etkilendiğim nokta da burası. Bir anne için en zoru; Her gün uçmayı öğretmek için çabaladığımız kuşun bir gün uçmasından içten içe korkmak. Uçacağını bilmek, bunun için çabalamak ama yine de bunun zor gelmesi… İşte gerçek bir sevginin tohumları.
Yakın zamanda bir serzeniş okudum: “Hiç sevilmemişiz arkadaşlar. Bir çiçek bile yabani otlardan arındırılmalı, su verilmeli, güneş görmeli. Bir çiçek kadar bile sevilmemişiz, yabani otlar gibi büyümüşüz.” Belki de sevmeyi bilmeyen ailelerimiz tarafından sevilmedik. Ama her mirası taşımak zorunda mıyız?
Her ne olursa olsun sevmeye teşne olmalı, insanı sevmeli; herkesi sevmesek de her şeyde sevecek bir şey aramalıyız.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.