Bu gün kalbimin en özel köşesine kurulan, her bir satırını yaşayarak okuduğum o canım seriye Kazazede'ye veda ettim. Kitabı kapatıp arkama yaslandığımda gözlerimden süzülen yaşlar, içimdeki o burukluk hala çok taze. Bir hikayeden çok daha fazlasıydı benim için.
Bu son kitapta " Kazazede" isminin hakkını çok derinden hiss ettim. Yaşanan büyük kayıplar, ellerinden alınan her şeye rağmen küllerinden doğmaya çalışan Keleş timi, içindeki o yaralı karanlığı kabul edip intikam ateşiyle sahneye çıkan Dhib .... Sezin ve Turan Alp'in o kadar acının içinde birbirilerine tutunma çabası, kalbimi paramparça etmişti. Şevval Demirdöğer bu final kitabında karakterlerin ruhunu çok çok güzel işlemişşş.
Başlarda içimde bir dünya yıkıldı belki ama Sezin Ve Turan'ın bendeki yeri hiç değişmedi. Kalbim buruk, onlara veda etmek çok zor ama iyi ki yollarımız kesişmiş. İyi kiii!!