Bazı Hisler Ölümcül Maskeler Takınabilir mi?1000Kitap
Haberlerde genellikle cinayetlere intihar süsü verildiğini okumuş/görmüşüzdür. Peki bunun tam tersi olabilir mi? İntihar, öfke ve intikam cinayet süsü takınabilir mi? Nicholas Blake'in Ölüm Sorunu isimli eseri bir noel yemeğinde meydana gelen polisiye olayları ele almakta. Bu inceleme yazımda kitap içeriğine olabildiğince yüzeysel değineceğim (kitabın heyecanının kaçmaması için) ama yer yer spoiler bilgiler yer alabilir.
Olay kurgusu çok güçlüydü. Katilin son ana kadar anlaşılamaması, karakter sayısının dengesi kurguyu başarılı kılan unsurlardan bazılarıydı. Karakterlerin üst, tabiri caizse -elit- kesimlerden olması ve sadece bir olayla devam etmemesi kurgudaki gücü iliklerime kadar hissettirdi. Bunlarla birlikte kurgudaki başarı; eseri okurkenki her anda heyecan, merak seviyemi iyi seviyede tuttu. Delillerin bulunması (karda ayak izi olan botun cesedin bulunmasından sonra olay mahalline koyulması, cinayet silahı olarak ceviz kullanımı gibi), tam her şey bitti derken son anda patlak veren yeni olayların olması heyecan, gerilim, tutku, merak gibi duyguları zirvede yaşamamı sağladı. Bu hisleri en çok ilk maktulün geçmişi ile ilgili bilgilerin ortaya çıktığı kısımlarda hissettim çünkü bu bilgiler hem cinayetin çözümü için önemliydi hem de kimsenin maktulün geçmişi hakkında hiçbir şey bilmemesinden dolayı ilgi çekiciydi.
Şüphelilerin ve maktulün sosyoekonomik düzeyi yüksek olan insanlardan seçilmesini beğendim. Genellikle polisiye yapıtlarda bu denli yüksek sayıda sosyoekonomik düzeyi yüksek kişiler tercih edilmez. Bu seçim hem hoş bir farklılık olmuş hem de “suç” olgusunun zaman-mekan-inanç-cinsiyet-sosyal sınıf fark etmeksizin ortaya çıkabilen bir kavram olduğunu vurgular nitelikte buldum.
Cinayet silahı olarak cevizin kullanımı çok ilginçti. Bu unsur insanın kötülük gibi istenmeyen bir erdemde sınır tanımayabileceği acı gerçeğini yüzüme vurdu. Yazar olsam cevizi cinayet silahı olarak kurgulamak aklımın ucundan geçmezdi o yüzden bu kısımda yazara hayranlığım katlandı desem yerinde.
Romandaki karakter sayısı kurguyla dengeliydi. Eserde gündelik sade bir dil kullanılmıştı. Olaylar maktule gelen tehdit mektupları ile başlamakta o nedenle başlık seçimi yerinde diyebilirim. Bölümler ortalama 15-20 sayfa. Bu unsur okurun her bölümde kesintisiz, keyifli ve tam kararında bir okuma deneyimi sunmuştu.
Kitap kapağında bir daktilo ve daktiloya takılı kağıt yer almakta. Bununla birlikte sarı renk resimde hakim. Her şey daktiloda yazıldığı tespit edilen mektuplarla başladığı için kapak seçimi çok güçlü etki oluştuyor diyemem ama bu haliyle de kurguya yabancı değildi. Ceviz gibi çok zekice bir kurgu varken cevize de atıf yapardım ben olsaydım. Bu şekilde yapılsaydı belki de en başta yadırganabilirdi ama daha sonradan çok daha hayranlık uyandıracağı kanısındayım eserin. Sarı renk seçimini sadece tek bir açıdan mantıklı buldum. Eserdeki maktul ve şüphelilerin büyük çoğunluğu elit/üst kesimden kişiler. Sarı rengi de bana üst kesimin daha rahat ulaşabildiği altını çağırıştırıyor. Bu şekil bir sembolizm amaçlandıysa sarı rengi seçimi gayet yerinde olmuş.
Eser, sonuna kadar katilin anlaşılmamasında başarılıydı. Katilin bulunmasındaki psikolojik unsurlar (maktulün geçmişi, geçmişten beri beslediği duyguları, şüphelilerin kişilik özellikleri, olaylara tepkileri ve bunun psikolojik olarak uyumlu/uyumsuz olarak analizi) eseri bir üst seviyeye taşımıştı. Tüm bu sebepler nedeniyle eseri çok beğendim.
Nicholas Blake'in Ölüm Tehdidi adlı eseri; insanın hislerinin hiç akla gelmeyecek maskelerle süslenip dış dünyada vuku bulabileceğini gözler önüne seren güçlü bir polisiye roman.
Ölüm Tehdidi 
Nicholas Blake
Ölüm Tehdidi Nicholas Blake·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.