Çok uzun zamandır mürekkep ile buluşmasını beklediğim o kitabı yine, yeniden hislerimi yazmaya geldim. Üffff basılı halde okumanın verdiği huzur. Bakın dikkatinizi çekerim keyif demiyorum huzur diyorum. Neden mi?
Çünkü, baştan beri bu kitabın ben de bıraktığı farklı bir huzur var. Dark romance, Mafya kategorisinde yazılmış ve kitlesinin bu yönde olması içinde verdiği o farklılıkları asla engelleyemez. Yazarın tüm kitaplarını okumuş biri olarak aşkı, ihaneti ve en önemlisi aileyi( son imparator serisinde de aile kavramını çok şahane işlemişti onu da ayrı belirteyim) ele alış biçimini okuduktan sonra ne demek istediğimi anlayacaksınız.
Köprü kralı benim için var olamamış bir adamın kendini bulma hikayesi. Pars , ilk okuduğum zamandan beri zihnimde yaşayan o adam. Bu hikaye de ona eşlik eden kadın karakterimiz Miray; güçlü demek bence yetersiz hatta haksızlık. Başarılı demek daha doğru olur. Kendini her alanda kanıtlamış bir kadın ve son imzasını ise ruhuna sıkışıp kalmış bir adama adayacak kadın asil bir karakter. Pars’ı ayrı Miray’ı ayrı yazsak, karakter tahlilleri sayfaları bulur. Fakat kitaba başlamak istiyorsanız mükemmel bir ikili kimya okuyacağınızı garanti ederim.
Tüm okuduğunuz erkek karakterleri bir yana koyacağınıza o kadar eminim ki…
Dümdüz geç bir kitap okumayacaksınız. Karakterlerin hislerini en derinden hissedecek, sayfaları çevirdikçe avuçlarınız heyecandan terleyecek ve sonra nefis bir kapanış ile buruk bir veda edeceksiniz.
Hep düşündüm seri olsaydı diye amaaaaa
???
Yok böylesi daha iyi dedim sonra. Zaten yeterince acı çektiklerini düşününce gerisi biraz acımasızlık olurmuş. Bu hali ile o kadar güzel ki okuyunca ne demek istediğimi anlayacaksınız.
Kitap ilk sakin gibi başlasa da farklı bir evrene giriş yapmış olduğunuzu anlayacaksınız. Ben ilk yarıya kadar yüzümde bir sırıtma ile okudum. Olaylar sakin bir şekilde aşk çemberinin kıyısı etrafında dönüyor. Heyecan, keşif, mutluluk hissederek devam ediyoruz. Hani böyle mutlu olayların sonunda hep bir hissederiz ya bir şey olacak diye evett işte bunda öyle bir düşüncem olmadı. Daha doğrusu hissedemedim. Mutlu mutlu devam ederken ihanetin tokatı şak diye yüzünüze vuracak.
Üffff hem de ne vurmak. Ters köşe seviyor musunuz? Alın size kralı geldi.
(Bu kısım da Toygar Işıklı- Bu Acı Nasıl Geçecek dinleyerek devam edin. Kitabın içinde hissini alacaksınız.)
O kısımdan sonra zaten mutlu olmak haram resmen. Acı öyle yoğun ki kitabı kapatman bile fayda etmeyecek. Kalbin de o sızı seninle gün boyu gezeceksin. Günlük hayatında Pars’ ı düşünmekten oda sıkıntısı yaşayacaksın.
Yıkım diyorum ben kısıma.
Kendini toplayan bundan sonrasını kolundaki serum ile devam etsin çünküüüü daha beteri geliyor. Acılar, sırlar, düşmanlar artık nereye baksak başka bir durum ile karşılaşıyoruz.
Sona geldik mi? Geldik ama nasıl geldik, bir de bana sorun …
Kitabın konusunu anlatmak hiç bana göre olmadı, olmayacakta. Zaten arka kapağına baktığınız zaman okursunuz. Önemli olan size ne hissettireceğidir. Ben bana verdiği hissi kelimelere dökmeye çalıştım (yetersiz mi evet ) .
Benim için bir kitaptan, karakterlerden fazlası oldu. Öyle olmaya da devam edecek. Umarım sizin için de öyle olur.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.