Selamlar. İlk kitaplar elime geldiğinde kafamda bir liste oluşturmuş ve ona göre okumaya başlamıştım. Ancak bu nedir? Ben bu kitabı niye sona bıraktım diye diye kendime çokça kızdım. Bir kaybın bir aileyi parça parça ne hale girdiğini okumak beni derinden sarstı. Benim haksızlığa gelemeyen tarafım delirmek üzereydi. Yani bir çok duyguyu canlı kanlı hissettim. Annelerinin yaşadığı kayıplar ve o sessiz ama acısı yüksek karmaşa beni ağlattı. Joe bir de sen ciğerimi söktün! 50 yıllık bir acının kapılarını açıyoruz. Bir yanda bir evlatlarının kaybolması ile parçalanan bir aile okurken diger yanda geçmişini bilmeyen sevgisiz kalmış bir kadını okuyoruz. Kitap beni hüzün yağmurlarında o kadar çok ıslattı ki son sayfaları bağırarak ağlamak ile kahkahalarla gülmek arasında bitirdim. Beni bıraksanız saatlerce anlatacağım. Sıfır beklentiyle başladığım bir kitabın beni bu kadar çok etkisinde bırakacağını düşünmemiştim. İyiki okumuşum dediğim bir kitap oldu.
Mi'kmaq ailesi Maine eyaletine mevsimlik işçi olarak gelmişlerdi. Yaban mersini toplayacaklardı. Lakin bir kaç hafta sonra Ruthie ortadan kayboldu. Ah be! Onu son gören kişi abisi Joe onu unutamaz ve bu acıyı sırtlanır. Gerçi tüm aile bu acıdan geçemez. Üstüne bir kayıp daha vermeleri acıya doymayan gönüllerini dahada ateşler.. İşler bu aile için karışmışken diğer tarafta Norma varlıklı ancak sevgisiz bir ailede var olmuştu. Ara ara kafasının içinde geçmişin farklı yönleri gözünün önüne geliyordu. Ailesinin sakladığı sır ile artik ipler elindedir. Hedefi köklerini arayıp bulmaktır. Kaba taslak çok fazla #spoiler vermeden size ancak bu kadar anlatabilirim. Bıraksanız cümle cümle anlatırım. Arkadaş tam okuyamama belasından kurtuldum. Kafam rahat etti dedim bildiğiniz bu seferde acıklı hikâyeler ciğerimi delip geçiyor. Siz beni kenarda bırakın ve gidin kitabı okuyun.
·
170 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.