Yeryüzü Sürgünleri" beni en çok insanın içine işleyen o sessiz hünüyle etkiledi. Şule Akşun, sadece bir hikâye anlatmıyor; memleketinden, sevdiklerinden, hatta bazen kendinden bile uzak düşen insanların kırgınlığını hissettiriyor. Kitap boyunca karakterlerin taşıdığı yalnızlık, aidiyet arayışı ve susarak büyüttükleri acılar çok gerçek geldi bana.
Özellikle son bölümlerde duygular giderek ağırlaşıyor. Bazı sahnelerde boğazım düğümlendi, finalinde ise gerçekten gözlerim doldu. Çünkü anlatılan şey sadece bireysel bir hikâye değil; yersiz yurtsuz kalmanın, hayata tutunmaya çalışırken içten içe yorulmanın hikâyesi.
Yazarın dili oldukça sade ama bir o kadar da etkileyici. Abartılı cümleler kurmadan insanın kalbine dokunabiliyor. Karakterlerin yaşadığı çaresizlik, özlem ve kırgınlık uzun süre aklımda kaldı. Kitap ilerledikçe onların acısına uzaktan bakan biri olmaktan çıkıp sanki yanlarında yürüyormuş gibi hissettim.
Ben bu kitabı büyük bir duyguyla okudum. Sessiz ama derin iz bırakan, bittikten sonra bile etkisi devam eden kitaplardan biri oldu benim için.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.