Annesi Alzheimer ile boğuşan biri olarak kitabı ilk keşfettiğimde, sürekli “ya bir gün annem de beni tamamen unutursa?” korkusu hissediyordum.
Ve o beni unuttu.
Bugün cesaret edip bitirdiğimse ise şunu da düşündürdü: Sevgi bazen hafızadan daha güçlü olabiliyor. Çünkü bazı insanlar isimleri, tarihleri, olayları unutsalar bile bir hissi bırakabiliyor içlerinde. Kitap bana bunu çok acı bir şekilde hissettirdi.
Lisa Genova’nın en güçlü yaptığı şey bence Alzheimer’ı dışarıdan anlatmaması. Hastalığı yaşayan kişinin zihnine sokuyor bizi. Alice’in korkusunu, utanmasını, sinirini hissediyorsun. Özellikle kelime bulamadığı anlar…
Çünkü bir öğretmen (ki bir öğretmen olarak yazıyorum bunu), akademisyen, konuşarak yaşayan biri için kelimeleri kaybetmek neredeyse nefes almayı unutmak gibi.
Her açıdan iliklerime kadar hissettiğim duygu dolu bir kitap olarak kalacak benim için.
Çünkü Alice de beklemiyordu kimse beklemezdi zaten.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.