Her sivriliği yumuşatmada üzücü becerileri olan kadınlar...
Kendi deyişiyle; öyküleri birbirine teğet geçecek , aynı zamanda odaktaki bir portreye de girip çıkacak biçimde yazmanın güçlüğüne meydan okuyor bu kitabıyla Tomris Uyar. ...Bir erkeğin, kültürce kendisine denk, üstelik konuşmaya, düşüncelerini anlatmaya susamış bir kadını uzun süre kaldıramayacağının henüz keşfedilmedigi ... 30'ların dünyasından kadınlar öykülüyor. Çocukken sevgisini belirtmede tutumlu davranan kadınlar ; her sivriliği yumuşatma , her suçu bağışlama , her ayıbı örtmede üzücü becerileri olan kadınlar; ve nihayetinde çerçevesinden taşıp, 'Ben , benim. Benim neler yaşadığımı bilemeyeceğine göre toplumsal gözlemlerini kendine sakla' diyebilen kadınlar. Satır aralarında, çizdiği portreleri aydınlatmak adına, farklı açılardan çekilmiş fotoğraflardan kolajlar misali listeler sunmasıyla oldukça şahsına münhasır öykülerinde, yazma eylemine dair düşünceler de yer alıyor.
İlk cumlesini bir deniz kıyısında okudugum Otuzların Kadını'nın kapağını bir at kestanesi ağacının gölgesinde kapattım, arada hep 1930'larda yaşadım.
Tomris Uyar 'ı her okuduğumda bu kadar güçlü bir kalem olmasından çok ikinci yeniye ilham oluşuyla tanınmasının büyük bir haksızlık olduğunu düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Çünkü edebiyat tarihinde erkeklerin çevresinde konumlandırılarak anlatılan nice kadın sanatçı gibi Tomris Uyar da çoğu zaman kendi cümlelerinin gölgesinde değil, erkek şairlerin biyografilerinde anıldı. Bu yüzden erkeklerin hayatında bir dipnot olmaya razı gelmeyen kadınlar yarattığı öykülerini hep çok severim
Otuzların Kadını 
Tomris Uyar
Otuzların Kadını Tomris Uyar·
32 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.