Yazar, polisiye türünde pek kullanılmayan ancak ters köşe kitaplar için çok işlevsel olan güvenilmez anlatıcı tarzını kullanmış. Ana karakterlerden birinin Prosopagnazi(yüz tanıyamama) sendromuna sahip olması bence güzel düşünülmüş bir fikir. Özellikle mekan tercihlerinin kasvetli, klostrofobik tasvirleri güçlüydü ve romanın ruhuna da uygundu. Kitabın ismi karakterler arasındaki güç mücadelesini yansıtması açısından doğru tercih edilmiş. Eleştireceğim tek nokta finalde ters köşe üstüne ters köşe yapmaya çalışmak gereksizdi. bir ters köşe bence yeterliydi. Yazarın okuduğum diğer kitabı Ne Yaptığını Biliyorum'a göre çok daha başarılıydı.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.