Elveda Demeden Önce1000Kitap
Toshikazu Kawaguchi’ nin Kahve Soğumadan Önce serisinin dördüncü kitabı olan Elveda Demeden Önce romanını bitirdiğimde hissettiğim tam olarak şuydu: "Geçmişi değiştiremeyeceğini bilerek bir veda için o sandalyeye oturmak, insanın kendi kalbiyle yaptığı en büyük barıştır." Bu esere dair en samimi hislerim ve eleştirilerim şu şekilde:
İçimi Sızlatan Pişmanlıklar: Değişmeyen Şimdiki Zaman ve Kabulleniş
Aynı Hüznün Farklı Yüzleri: Kitapta karısına değer verememiş bir adamdan, köpeği ölürken yanında olamamış bir kadına kadar dört farklı insanın pişmanlığını okurken; aslında hepimizin hayatında "keşke" dediği o derin geç kalmışlık hissiyle yüzleştim.
Kuralların Boğuculuğu: Yazarın her bölümde "kahve soğumadan geri dönmelisin" gibi katı zaman yolculuğu kurallarını tekrar tekrar hatırlatması bazen beni yordu; ama sonra anladım ki o kurallar aslında hayatın kendisi kadar sert ve değiştirilemez gerçekleri sembolize ediyor.
Gözyaşı ve Umut Arasındaki İnce Çizgi: Kitap can yakıcı bir hüzünle başlıyor ama sayfaları çevirdikçe içinizde tuhaf bir hafifleme hissediyorsunuz. Geçmişi değiştiremiyorsunuz, evet; ama oraya gidip o son sözü söylemek geleceğe bakış açınızı tamamen şifalandırıyor.
Gitmeden Önce Son Bir Cümle
Bu kitap bana, veda edemediğimiz insanların aslında bizde hiç geçmeyen bir sızı olarak kaldığını ve en büyük iyileşmenin şimdiki zamanda sevdiklerimizin kıymetini bilmek olduğunu anlattı. Fincandaki kahve soğumadan önce, sevdiklerimize onları ne kadar çok sevdiğimizi söylemek için hala vaktimiz var.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.