Kya vahşi doğada büyüdü
“Kya’nın Şarkı Söylediği Yer” bana en çok şunu hissettirdi:
Bir insan ne kadar büyürse büyüsün, içindeki terk edilmiş çocuk hep bir köşede bekliyor…
Kya sürekli terk ediliyor.
Önce ailesi gidiyor, sonra güvendiği insanlar…
Sevilmek isterken kandırılıyor, anlaşılmak isterken yalnız bırakılıyor.
Ama o yine de yaşamayı öğreniyor.
Kimsesizliğin ortasında doğaya tutunuyor.
Martılar, bataklık, rüzgâr ve kuş sesleri onun evi oluyor.
Çünkü insanlar yaralarken, doğa onu olduğu gibi kabul ediyor…
Bu kitap sadece bir kız çocuğunun hayatta kalma hikâyesi değil;
içindeki küçük çocuğun hâlâ “annem geri gelir mi?” diye bekleyişinin hikâyesi…
Kya büyüyor…
Ama içinde annesinin ayak seslerini unutmayan o küçük kız hiç büyümüyor.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.