“Bazı yolculuklar bir yere varmak için değil, kendini bulmak içindir.”
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, insanın iç dünyasında bıraktığı hisle akılda kalır. 9 Numaralı Otobüsle Cennet’e de tam olarak böyle bir kitap. Leo Buscaglia bu eserinde sadece sevgiyi anlatmıyor; insanın kendini, ilişkilerini ve hayata bakışını yeniden sorgulamasına da kapı aralıyor.
Sayfalar ilerledikçe şunu fark ediyorsunuz: Hayatın içinde çoğu zaman çok önemli şeylerin peşinden koşarken aslında en temel duyguyu, sevgiyi, görmeyi unutabiliyoruz. Kitap didaktik bir dille öğüt vermekten çok, insanın içine dokunan bir sohbet gibi ilerliyor. Sanki biri karşınıza oturmuş ve “Bir an dur, gerçekten ne hissediyorsun?” diye soruyor.
Bu kitap bana, sevgiyi yalnızca bir duygu değil, aynı zamanda bir seçim olarak da düşündürdü. Bazen bir insanı anlamak, bazen affetmek, bazen de kendine şefkat göstermek…
Altını çizilecek çok cümlesi olan, sakin bir kahve eşliğinde okunabilecek ve bittikten sonra bir süre zihninizde kalmaya devam eden bir eser.
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.