Bir Kere Daha
“İkinci sefer her zaman ilkinden daha iyi olmayacak, Alfie…”
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığınızda hikâyesi bitmez, zihninizde yaşamaya devam eder. Bir Kere Daha benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Başlarken yalnızca “hayatında ikinci şansları olan bir adamın hikâyesi” olduğunu biliyordum. Fakat bu kadar güçlü bir kurguya, böylesine akıcı bir anlatıma sahip olduğunu tahmin etmemiştim. Merak duygusunu bir an bile düşürmeyen bu 328 sayfalık kitabı iki günde bitirdim.
Hikâye, Alfie’nin bir kumarhanede aynı şans oyununu art arda üç kez kazanmasıyla başlıyor. Bunun imkânsız olduğunu düşünen polis, Alfie’nin peşine düşüyor ve kendisini bir sorgu odasında buluyoruz. Ancak Alfie’nin anlatacakları sıradan bir açıklamadan çok daha fazlası…
Çocukluğundan beri tuttuğu günlükler aracılığıyla, istediği bir ana “bir kez daha dönebilme” gücünü keşfedişini okuyoruz. Ne var ki bu güç göründüğü kadar kusursuz değil; çünkü ikinci kez yaşanan her şeyin sonucu, ne olursa olsun artık değiştirilemiyor.
Annesinin ölümüyle birlikte bu gücün ona geçmesi ve Alfie’nin buna alışmaya çalışması, kitabın en etkileyici bölümlerindendi benim için. İlk başta bir lütuf gibi görünen bu özellik, sayfalar ilerledikçe ağır bir yük ve hatta bir lanete dönüşmeye başlıyor.
Sonrasında ise büyüyen Alfie’nin hatalarını, korkularını, seçimlerini ve aşkını okuyoruz. Gianna’nın hikâyeye dahil olmasıyla birlikte kitap, yalnızca sürükleyici bir bilim kurgu olmaktan çıkıp duygusal yönü güçlü bir aşk hikâyesine de dönüşüyor. Özellikle Alfie’nin gücünü kullanmaya devam ettiği anlarda insan kendine sürekli şu soruyu soruyor:
“Ben olsam neyi değiştirirdim?”
Kitabın en sevdiğim yanı, temposunu hiç kaybetmemesiydi. Her bölüm yeni bir merak duygusu yaratıyor ve kitabı elinizden bırakmayı zorlaştırıyor. Finali ise tam olması gerektiği gibiydi; içimde buruk ama güzel bir gülümsemeyle son sayfayı kapattım.
Bazı hikâyeler yalnızca okunmaz, hissedilir. Bir Kere Daha da onlardan biriydi
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.