Trajikomik bir varoluş mücadelesi...Duygu ve Düşünce
İçinizi sızlatan ne varsa tatlı bir tebessüme dönüştüren, kalbe şifa bir modern zaman masalı.
Başkahramanımız Feribe ile birlikte unutmanın derslerine çalışırken; aslında insanı insan yapan şeyin yaraları, aşkları ve hatıraları olduğunu keşfediyoruz. Akıcı, esprili ve bir o kadar da içten... Kalbinizi kıran her şeye bir parça neşe ve bolca anlayışla bakmak istiyorsanız, bu dersi kaçırmayın derim.
Unutma Dersleri: Geçmişin Yükünden Kurtulma Rehberi (Mi?)
Kitabın Genel Konusu
Hayatının fon müziği haline gelen ayrılık acısından, kırgınlıklarından ve geçmişin hayaletlerinden kurtulmak isteyen Feribe, çareyi gizemli bir merkezde arar: Mazi İmha Merkezi (MİM).
MİM, danışanlarına aşama aşama geçmişi unutturmayı vaat eden tuhaf bir kliniktir. Feribe bu merkezde, kendisi gibi "unutmak" isteyen birbirinden nevrotik, renkli ve sıra dışı karakterle bir araya gelir. Ancak unutmak, unutturmaya çalışanların sandığı kadar mekanik bir süreç değildir.
Trajikomik Bir Varoluş Mücadelesi:
Kitap acı verici meseleleri (kalp kırıklığı, yalnızlık, yas) ele alırken okuyucuyu depresyona sürüklemiyor. Aksine, insanın kendi trajedisine dışarıdan bakıp gülebilmesini sağlıyor.
"Hatırlamak mı Daha Zor, Unutmak mı?":
Kitap, bizi biz yapan şeyin aslında tam da o canımızı yakan anılarımız olup olmadığını sorgulatıyor.
Modern Dünya Eleştirisi:
Kişisel gelişim trendlerine, her şeyi hap gibi çözmeye çalışan modern sistemlere ve "her daim mutlu olma" zorunluluğuna harika bir ironiyle yaklaşıyor.
Nermin Yıldırım’ın o ince ironiyle hırpaladığı modern dünya illüzyonunu özetliyor. Sistem bize acıyı bir "arıza" gibi kodlarken, kitabın o acıyla dalga geçebilme gücü vermesi müthiş bir panzehir.
Geçmişi silmek insanı hafifletmez, sadece yankısız bir boşluğa dönüştürür; çünkü bizi biz yapan yaralarımızdan kurtulmak değil, o yaraların açtığı yolda yürümeyi öğrenmektir.
ve
**İnsanı yaralayan şey geçmişin yükü değil, unutmaya çalışırken anıların etrafına ördüğü o yeni ve aşılmaz duvarlardır; çünkü insan unuttuğu kadar değil, kabul ettiği kadar özgürleşir.
**
çıkarımlarında bulunurken son sözlerimi de söylemek isterim:
İşte benim için, işin en büyülü kısmı burası.
Bazı kitaplar sadece okunmak için değil, hayatımızın tam da ihtiyaç duyduğu o spesifik boşluğu doldurmak için doğru zamanda karşımıza çıkarlar. Hâl böyle olunca; kitaptan alacağınız şifa ve keyif ikiye katlanır.
Benim için de böyle oldu.
Zira; kaderin beni; bu kitapla karşılaştırma zamanlaması fevkaladenin fevkindeydi...
''Kendi trajedisine dışarıdan bakıp gülebilen insanı artık hiçbir şey kolay kolay yıkamaz.'' kızım dedim kendime.
Ezcümle...
Kişisel gelişim illüzyonlarının ve 'her daim mutlu ol' zorbalığının tam karşısında; acılarımıza dışarıdan bakıp gülebilmeyi fısıldayan bu roman, tam da hayatın ritmini kaçırdığımı hissettiğim an karşıma çıktı.
Belki de bu yüzden soruyorum:
**Hayatla ve kendinizle olan o büyülü senkronizasyonu yeniden yakalamak için,
geçmişin yükünü silmek mi gerekir yoksa onunla yüzleşmek mi?**
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.