Annemin Uyurgezer Geceleri benim Ayfer Tunç ile tanışma kitabım oldu ve şunu rahatlıkla söyleyebilirim: Eğer bu gerçekten en zayıf bulunan eserlerinden biriyse diğer kitaplarını okumak için sabırsızlanıyorum.
Bu kitap bir aşk hikâyesi değil. Hatta bence bir “saplantının insan ömrünü nasıl yiyip bitirdiğinin” hikâyesi. Şehnaz öyle bir karakter ki okurken ona aynı anda hem acıyor hem öfkeleniyorsunuz. Çünkü ne yaşadığının farkında olmayan biri değil; aksine kendini analiz edebilecek kadar zeki, eğitimli ve öz farkındalığı yüksek bir kadın. Sorun tam olarak burada başlıyor zaten: Her şeyin farkında olup hiçbir şeyi değiştirmemesi.
Roman boyunca Şehnaz’ın bir adama, bir ihtimale, belki de kendi eksikliğine tutunmasını okuyoruz. Ama benim için kitabın asıl güçlü yanı aşk değil, kuşak aktarımıydı. Dört nesil kadın… değişen isimler, meslekler, hayatlar ama bitmeyen aynı duygusal yoksunluk. Eksik ilişkiler, tamamlanmamış hayatlar, yalnızlığa alışmış kadınlar. Sanki aile içinde nesilden nesile aktarılan görünmez bir kader var.
Kitap boyunca en çok düşündüğüm şey şu oldu:
İnsan bazen acıya mı alışır? Mutlu olma ihtimalinden bile korkacak kadar kendi yalnızlığına bağlanabilir mi?
Şehnaz karakteri beni çok zorladı. Bazı sayfalarda gerçekten omuzlarından tutup sarsmak istedim. Ama kitabın başarısı da burada sanırım; sizi rahatsız ediyor, sinirlendiriyor, karakterle çatıştırıyor. Onu romantize etmiyor. Büyük aşk anlatmıyor. Kendini bile isteye yalnızlığa sürükleyen bir insanın iç dünyasını açıyor önünüze.
Spoiler vermeden söyleyebileceğim son şey şu:
Bu kitap bittiğinde aklımda büyük bir aşk değil, boşa geçmiş bir ömür hissi kaldı.
Ve son satırdan sonra içimden sadece şu geçti:
“Kendine iyi bakamadın Şehnaz… Umarım en azından yalnız ölmemişsindir.”
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.