Annemin Uyurgezer Geceleri
Şehnaz, Ayhan Hoca, Hatice Şehbal ve Esme…
Birbirinden farklı dört dönem, dört hayat gibi görünüyorlar ama aslında çok tanıdık bir yerde buluşuyorlar: duygular. Dönemler değişiyor, isimler değişiyor, zaman ilerliyor ama insanın içindeki bazı hisler hep aynı kalıyor gibi. Şehnaz’ın E’ye karşı hislerini ve geçmişe dair unutamadığı anıları okurken en çok şunu hissettim: sanki olayları izlemiyorum, içinde duruyorum. Mekânın içindeyim, onların yanındayım. Bu kitapta en çok hissettiğim şey “hikâye” değil, atmosfer oldu.
Okurken dışarıdan izlemiyorsun, içeriye giriyorsun.
Betimlemeler o kadar güçlü ki, olayları okumuyorsun; adeta yaşıyorsun. Hatice Şehbal (anneanne), zorlu geçmişiyle yüzleşemeyen ve acısından kaçmak için kendine başka bir gerçeklik kuran biri.Kaçışını anlamak kolay ama içinde ne taşıdığını görmek zor.
Ayhan Hoca ise daha gerçekçi, kontrollü, ayakları yere basan biri. Ama onun da baş etme biçimi farklı: bastırmak. Ve bu bastırmanın bir noktada uyurgezerlikle ortaya çıkması çok çarpıcı.
Şehnaz ise en karmaşık karakter… Her şeyi bilen, gören ama buna rağmen acıya doğru yürüyen biri gibi. Bunu okurken ister istemez “neden?” sorusu akılda kalıyor. Kitabın sonlarına doğru gizemler tek tek çözülüyor, ama yine de akıllarda bazı soru işaretleri bırakıyor. Ben yaşanan olaylara iki farklı bakış açısı daha eklenebileceğini düşünüyorum. Kitapta ismi sık sık geçen E ve Eyşan tarafından da anlatılan hikayeleri okumak isterdim, umarım devam niteliğindeki kitaplar eklenir listemize Ben keyifle bir çırpıda okudum. Gönülden tavsiye
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.