Bazı kitaplar kütüphanenizde öylece durmaz; sanki odanızın havasını değiştirir, duvarlarınıza o soluk, puslu ve melankolik atmosferi sızdırır. Bakir İntiharlar tam olarak böyle bir deneyim. Bir roman okumuyorsunuz; sanki yıllardır kilitli kalmış, pencereleri sımsıkı örtülü o devasa evin tavan arasına gizlice girmiş ve Lisbon kızlarının ardında bıraktığı toza bulanmış anıları karıştırıyorsunuz.
Jeffrey Eugenides, ölümü bir son olarak değil, bir "kaçış estetiği" olarak önünüze seriyor. Okurken, o kızların yaşadığı evin dışarıdan bakıldığında ne kadar sıradan, içeriden bakıldığında ise ne kadar boğucu ve gizemli olduğunu iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Her sayfada, gençliğin o taze ama bir o kadar da zehirli güzelliğiyle karşılaşıyorsunuz. Sanki bir fotoğrafın en güzel yerinde, ışığın tam kırıldığı o anda donup kalmış gibiler.
Bu kitap size "neden" diye sormuyor; size sadece "bakın" diyor. Mahalledeki erkek çocukların o imkansız, saplantılı ve masum hayranlığı üzerinden; büyümeyi reddeden, dünyayı bir yalan olarak gören ve kendi sessizliğinde boğulan beş kızın hikayesini anlatıyor. Anlatım o kadar zarif, o kadar mesafeli ama bir o kadar da iç yakıcı ki; sayfaları çevirdikçe Lisbon kardeşlerin o puslu dünyasına çekilmemek imkansız hale geliyor.
Bakir İntiharlar, hayatın gürültüsünden yorulanların, kendi içine kapanan o karanlık ama güzel köşeyi arayanların kitabı. Eğer siz de "normal" olanın dışındaki o sisli, loş ve tekinsiz güzelliğin peşindeyseniz; bu kitap sizin için sadece okunacak bir eser değil, ruhunuza bırakılmış bir iz olacak.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.