Dostoyevski merkezli bir kitap...
Zweig, bu kitap boyunca Balzac’ın toplumsal kudretine, Dickens’ın insani sıcaklığına büyük hayranlık duysa da, Dostoyevski’ye yaklaşımı bambaşka bir yoğunluk taşır. Dostoyevski onun gözünde yalnızca büyük bir romancı değil, insan ruhunun en karanlık ve en derin katmanlarına inebilen eşsiz bir psikologdur. Bu nedenle eser boyunca diğer iki yazar daha çok edebî dehalarıyla ele alınırken, Dostoyevski neredeyse metafizik bir figür gibi sunulur. Zweig’ın hayranlığının merkezinde, Dostoyevski’nin suç, vicdan, inanç, çöküş ve insanın iç çatışmalarını benzersiz bir çıplaklıkla ortaya koyabilmesi vardır.
Yazar belki de üç büyük yazarı eşit ağırlıkla incelemeyi amaçlasa da, metnin duygusal merkezi açık biçimde Dostoyevski’dir. Zweig’ın kalemi onun söz konusu olduğu bölümlerde daha tutkulu, daha derin ve daha savunucu hale gelir. Bu durum, incelemeyi zaman zaman karşılaştırmalı bir analizden çıkarıp Dostoyevski merkezli bir hayranlık metnine dönüştürür.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.