Mahmut Yesari’nin Gece Yarısı romanını okurken beni en çok etkileyen şey, hikâyenin sadece bir olay örgüsü üzerine değil, insan karakterlerinin zaafları üzerine kurulmuş olmasıydı. Kitapta tiyatro dünyası bir fon gibi görünse de aslında anlatılan şey insanın hırsı, kıskançlığı ve başkaları üzerindeki etkisini kullanma isteği.
Celil Mahir karakteri benim için romanın en ilginç taraflarından biriydi. Onu okurken ne tamamen sevebildim ne de tamamen karşısında durabildim. Çünkü yaptığı şeylerin altında hem başarı arzusu hem de insanın karanlık tarafına ait duygular vardı. Mahmut Yesari karakterlerini siyah ve beyaz olarak çizmemiş; onları gerçek hayatta karşılaşabileceğimiz insanlar gibi göstermiş.
Roman boyunca dikkatimi çeken bir diğer nokta da ilişkilerin sürekli bir çıkar, tutku ve rekabet ekseninde ilerlemesiydi. İnsanlar birbirlerine yakın görünseler de çoğu zaman kendi hesaplarının peşindeler. Bu durum bana sahnenin üzerindeki oyundan çok, sahnenin arkasındaki oyunun daha önemli olduğunu düşündürdü.
Mahmut Yesari’nin dili oldukça akıcı. Romanın yazıldığı dönemi hissettiriyor ama bugün okunduğunda da eskimiş görünmüyor. Özellikle karakterlerin ruh hâllerini ve dönemin tiyatro çevresini anlatırken canlı bir atmosfer kurmayı başarıyor.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey olayların sonucu değil, karakterlerin iç dünyaları oldu. Çünkü Gece Yarısı, bana göre bir tiyatro romanından çok, insanın tutkularının onu nerelere sürükleyebileceğini anlatan bir roman. Bu yüzden sadece dönemin sanat çevresini değil, insan doğasının değişmeyen taraflarını da anlatıyor.
Kısacası, Gece Yarısı benim için yalnızca bir dönem romanı değil; hırs, rekabet ve insan ilişkileri üzerine düşündüren, karakterleriyle akılda kalan bir eser oldu. Kitabı kapattıktan sonra bile bazı karakterlerin seçimlerini ve bedellerini düşünmeye devam ettim.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.