“Sevgi neydi? Sevgi emekti…” sözleriyle hafızalarımıza kazınan, Türk sinema tarihinin en sevdiğim filmlerinden biri olan Selvi Boylum Al Yazmalım kitabıyla geldim bugün. Filmini izleyeli uzun zaman olmuş olsa da birçok sahnesi ve duygusu hâlâ aklımda. Olayların akışını biliyor olmam, kitabı okumama engel olmadı. Cengiz Aytmatov’un kalemini ve olayları ele alış biçimini merak ederek okudum.
Konusunu çoğumuzun bildiğini düşündüğüm için uzun uzun anlatmak yerine biraz kendi hislerimden bahsetmek istiyorum. Okurken İlyas’a çok kızdım. Kamyonuna fazlasıyla değer veren, sevdiğini söylemesine rağmen bunu davranışlarıyla hissettiremeyen, gururu uğruna birçok şeyi göze alabilen, öfkesine zaman zaman hakim olamayan ve olgun davranışlar sergileyemeyen bir karakterdi benim için.
Baytemir ise seven, sahiplenen, karşısındaki insanın düşüncelerine saygı duyan ve sevdiği için mücadele etmekten vazgeçmeyen güçlü bir karakterdi. Asel’in kitabın son sayfalarında kalbi ile aklı arasında yaşadığı gelgitler ise o kadar gerçek ve içtendi ki etkilenmemek mümkün değildi.
İçerisinde çok güzel mesajlar barındıran, insanın kalbine dokunan çarpıcı bir hikâyeydi. Hâlâ okumadıysanız kesinlikle tavsiye ederim. Seven ve sahiplenen insanlarla karşılaşmanız dileğiyle…
Peki sizce sevgi gerçekten emek midir?
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.