Herkese merhabalar
Bugün sizlere @av.zekeriyacetin kaleminden #kimsesizlercoğrafyası kitabı ile geldim...
Kimsesizler Coğrafyası bana bir deprem kitabından çok daha fazlasını hissettirdi… Çünkü burada yıkılan sadece şehirler değildi; insanların tutunmaya çalıştığı son umutlar da enkaz altında kalıyordu. 6 Şubat’ın o tarifsiz sessizliği kitabın her sayfasına sinmiş gibiydi. Okurken bazı satırlarda gerçekten nefesim daraldı. Çünkü anlatılan acılar kurgu gibi değil, hâlâ bir yerlerde yaşayan gerçek yaralar gibi duruyordu.
Ali’nin hikâyesi özellikle içime oturdu. Zaten savaşlarla parçalanmış bir hayatın içinden geliyor. İran sınırlarında başlayan kaçışlar, göç yolları, yabancılık hissi… Bir insanın sürekli “güvende olacağı bir yer” araması ne kadar yorucu olabilir diye düşündüm. Daha hayat onu toparlamaya fırsat vermeden deprem çıkıyor karşısına. Sanki kader onun omzuna hep biraz daha yük bırakmış gibi… Ve en acısı da şu: bazı insanlar ilk kez depremde yıkılmıyor, zaten yıllardır içlerinde sessiz sessiz çöküyorlar.
Kitap bana şunu hissettirdi; insan bazen evsiz kalmıyor sadece, aidiyetsiz kalıyor. Bir şehre değil, bir merhamete ihtiyaç duyuyor. Ali’nin enkaz başındaki bekleyişinde bunu iliklerime kadar hissettim. Sevdiğin insanların sesini duymayı beklemek… ama umut ile kabulleniş arasında sıkışıp kalmak… İşte kitabın en ağır tarafı buydu benim için.
Zekeriya Çetin’in dili de çok doğal ve samimi geldi bana. Acıyı büyütmek için süslü cümleler kurmuyor ama zaten gerek de kalmıyor. Çünkü anlatılanlar insanın kalbine doğrudan dokunuyor. Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir sessizlik kaldı. Bazı kitaplar ağlatır, bazıları düşündürür… bu kitap ise sanki insanın içine uzun süre çıkmayan bir ağırlık bırakıyor.
Kitaplarla kalın
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.