İleride mutlu günler bekliyor bizi...
Aslında öğretmen bile olmayan bir öğretmenin, "Düyşen'in" hikayesi...
Öğrenmek güzeldir, okumak eğlenceli, keyifli ve haz verici bir eylemdir. Ancak öğretmek, anlatmak, eğitmek bir yetenek ve arzu işidir! Düyşen tam olarak bu azim ve arzuyu taşıyor. Tam donanıma, dolu bir eğitime sahip olmamasına rağmen bu görevi severek üstleniyor. Askerde öğrendiği ne varsa, köydeki çocuklara öğretmeyi amaçlıyor. Dönemin parti kolları üyesi olan Düyşen'in öğretmenlik hikayesi oldukça dokunaklı.
Hikayemizi de Düyşen'in, gözlerinde bir parıltı gördüğü, çok başarılı olacağına inandığı öğrencisi "Altınay'ın" gözüyle izleyip okuyoruz.
Sovyet Rejimi iyi çalışır, gençlik kollarında her okuma yazma bilen kişi görevlendirilir, kullanılır amaç halkı kalkındırmak, uyandırmak Lenin'e bağlamak. Parti Gençlik Kollarından aldığı görevlendirme ile Düyşen de bir köydeki çocuklara okuma yazma öğretmeye gider.
Bu arada adam tam bir Lenin hayranıdır. Ona olan saygısını, sevgisini kitabın çoğu yerinde görmek mümkün. Adamın fotoğrafına bile gözleri dolarak gururla bakan bir adam Düyşen. Öğrencilerini de bu minvalde eğitmeyi kafaya koymuş.
Gel gelelim eğitim vermek istediği köydeki halk; ne eğitimi önemser, ne okuma yazmayı, ne de Düyşen'i...
"Okumak bizim gibi halkın değil, bizi yöneteceklerin işine yarar. Öyleyse fazla kafa ağrıtma!" (s.21)
Düyşen köylüden beklediği desteği göremez. Yinede pes etmez çünkü tam bir görev adamıdır. Derme çatma bir damı sınıf haline sokar. Zor bela okul yapar. Eğitime başlar, kapı kapı dolaşıp köyden öğrenci topar... Çocukları okula götürebilmek için dereden karşıya taşır... Onca çile çeker...
Ne için?
Daha iyi bir gelecek için!
Düyşen'in karakteri çok hoşuma gitti. İdealist, kararlı, gözü pek, cesur ve temiz kalpli birisi. Okurken karakterle bağ kurmanız çok kolay.
Ve gelelim Düyşen'in gözde öğrencisi Altınay...
En büyük ve en başarılı, en çok beklentisi olan öğrencisi Altınay...
Altınay anası babası öldüğü için amcası ve yengesiyle yaşayan bir kız. Oldukça parlak bir gelecek vaadeden bir yapısı var. Sadık, saygılı, sevgi dolu, sessiz sakin ve içe dönük bir karakter.
Düyşen'in Altınay'a olan inancı kitap boyunca öyle güzel veriliyor ki sizde bu gariban kızın başarılı olup iyi yerlere gelmesini gözler oluyorsunuz...
Altınay'ın Düyşen'e hissettiği saf sevgi ve duyduğu bağlılık her satırda belirgin şekilde veriliyor.
Kitapta Altınay'ın başına bir takım kötü olaylar geliyor. Kurtarıcısı yine İlk öğretmeni Düyşen oluyor. Düyşen, Altınay'dan hiçbir zaman vazgeçmiyor.
Sonunda söz verdiği gibi canı pahasına onu şehire, okumaya yolluyor... Umduğu üzere Altınay çok başarılı bir eğitim geçirip 'Bilim Doktoru' ünvanı alacak kadar yükseliyor...
Geçmişini hiç unutmuyor, ilk öğretmenini hep hatırında saklıyor ama köyüne de dönmeyi göze alamıyor.
"Aslında geçmişi unutmuş değilim, unutamam da... Yalnız arayı açmış bulundum o kadar..." (s.73)
Rastlantı eseri kitabın sonlarına doğru Düyşen ile yolları kesişecek gibi oluyor...
Toparlayacak olursam, kısalığına rağmen etkileyici ve çok içten bir kitap. Dil anlatım açısından kusursuza yakın. Zaten yazarın anlatım şekli ve bilinen büyük eserleri de garantörlük görevi görebilir.
Kitapta Kırgızlara ait sosyal hayattan izler de var, Sovyet Döneminin politik izleri de var... Biraz Lenin sempatizanlığı fa mevcut... Savaşın izleri de yer yer veriliyor. Bir tren sahnesinde halkın savaştan nasıl etkilendiği geçen diyaloglarda çok ince şekilde verilmiş. Beğendiğim bölümlerdendi.
Son olarak isterdim ki fedakar Düyşen ile azimli Altınay hiç değilse kitabın sonunda rastlaşabilselerdi...
Belki daha çok sevebilir ve sevinebilirdim.
Selametle..
·
157 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.