Bu kitabı okurken en çok hissettiğim şey, gerilimin sayfaların arasından çıkıp odaya yayılmasıydı. Özellikle gece okurken bazı bölümlerde istemsizce etrafıma baktım desem abartmış olmam. Yazar, korkuyu sadece olaylarla değil, karakterlerin iç dünyasıyla da hissettirmeyi başarıyor. Bu yüzden kitap sadece bir gerilim hikâyesi gibi ilerlemiyor; aynı zamanda insanların geçmişlerinde taşıdığı yaraları da gözler önüne seriyor.
Kitapta yine karşımıza terk edilme korkusu ve sevgisiz büyüyen çocukların ruhunda açılan yaralar çıkıyor. Karakterlerin davranışlarının altında hep biraz eksiklik, biraz yalnızlık hissediliyor. Bu da hikâyeyi daha gerçek ve etkileyici hale getiriyor. Özellikle bazı anlarda karakterlere kızmak yerine neden böyle davrandıklarını anlamaya başlıyoruz.
Gerilim dolu bir adada geçen olaylar kitabın atmosferini daha da güçlü yapmış. Ada hissi insana sürekli bir sıkışmışlık veriyor; sanki kaçacak yer yokmuş gibi. Bir de bunun merkezinde yazamayan bir yazarın olması hikâyeye ayrı bir gizem katıyor. Hem karakterin kendi iç çatışmasını hem de adada yaşanan tuhaf olayları merak ederek okumaya devam ediyorsunuz. Her bölümde “acaba şimdi ne olacak?” hissi hiç kaybolmuyor.
Kitabın en sevdiğim yanı ise korkunun sadece karanlık olaylardan oluşmamasıydı. Asıl korku, insanların geçmişlerinden ve yalnızlıklarından geliyor gibiydi. Bu yüzden kitap bittikten sonra bile bazı sahneler aklımda kalmaya devam etti. Gerilim ve psikolojik derinliği bir arada sevenler için etkileyici bir okuma olduğunu düşünüyorum.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.