Döngü kaçıncı kuşakta kırılır?
Yazarın okuduğum ilk kitabı Hayatta Kalanlar’dı. Dili yalın, kurguları etkileyici. Ama ilk kitapta aldığım hazzı burada alamadım. Tek solukta okumuş olsam da, edebi anlamda pek tatmin etmedi beni. Geride kalan hüzünlü bir iç çekiş.
İki kitapta da zamanda dans ediyor yazar; geçmişin örgüsü, adım adım şekillendiriyor geleceğin kördüğümünü. Ve yine aile dramları, bireylerin zehirli yalnızlığı.
.
Malma İstasyonu’nda birkaç karakter var; Çocuk Harriet, anne Harriet, Oskar, Yana. Mekan değişmiyor: sıklıkla tren, göl kenarındaki ev…Ebeveynliğe coşkusu, sabrı, zamanı, belki hazırlığı da olmayan çiftlerin, geçmişlerinin hüzünlü gölgesi altında ‘insan canlısı’ büyütme çabaları ya da çabalamamaları…Oysa ne ihtiyacı var bebeğin kucaklanmaya, çocuğun da, yetişkinin de, babanın dirseğinin değmesine, kolunu yaslamasına, kardeşin sarılmasına, annenin her şeyine, bakışmaya, konuşmaya, gülüşmeye, yan yana uzanmaya, orada olmaya, beraber olmaya, geride bırakılmamaya…
İnsan ‘özgürlüğe muhtaç, yalnızlığa mahkum’ olmamalı.
Birkaç yıl önce okumuş olsam; kurgu, yazarın yaşadığı ülkeye, İsveç’e uygun olabilir, diye düşünürdüm. Acı ki korkulan ama dünya toplumlarının hücrelerine, hücrelerinin çekirdeklerine yerleşen bir virüs bu. Birey, birey, birey, bireyselleşme. Özveriyi eşe, evlada bile çok gören kendi ateşine odun taşıyan yeni nesil insanoğlu.
Kitabı kolay okunan, sürükleyici bir roman arayanlara önereceğim.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.