Kitabı araya günler sokmadan, yüksek bir odaklanmayla tek solukta bitirdim. Faulkner’ın bilinç akışı tekniğini ve parçalı yapısını edebi bir deneyim olarak merak ediyordum ancak dürüst olmak gerekirse beni hiç etkilemedi, biraz sıkıldım hatta. Bazı bölümlerin sadece tek cümlelik kısa yapısı ve karakterlerin sığlığı, metne dışarıdan yüklenen o büyük derinlik mitini benim gözümde biraz boşa çıkardı. Olay örgüsündeki o durağanlık ve ailenin bitmek bilmeyen çileci sefaleti beni hikayenin içine çekemedi. Teknik olarak farklı olsa da içerik olarak abartıldığını düşünüyorum. Kısacası benim için tamamen okumuş olmak için okudum dediğim, bittiğinde de derin bir iz bırakmayan bir klasik olarak kalacak. Belki daha erken yaşlarda, bu tarz biçimsel oyunlarla ve tekniklerle yeni tanıştığım bir dönemde okusam çok beğenir ve etkilenirdim; fakat bugün benim için üstünde günlerce düşünülecek bir derinlik barındırmıyor.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.